آوای محبوب

دختِ گندم! نوادهٔ حوا لهجه‌ات شعر بود، شیرین بود گونه‌ات سیب سرخ تبریزی لب تو مسقطیِ نایین بود نیمه‌شب، پرسه در قرابت تو غزلی گفته ام به نیت تو برسد تا به استجابت تو شانه‌ات بام مرغ آمین بود لحظهٔ خاصِ دل سپردن من خنده های تو...بغض کردن من دست های تو دور گردن من بر تن این درخت آذین بود می‌رسیدی ملیکهٔ دریا ساق دوشت صفِ پلیکانها محملت، موج های بی پروا مرکبت، سی‌هزار دلفین بود دزدی از کوچه باغ گیلاس و دیدنت با دوتکه الماس و روسری‌ات حصاری از یاس و گیسوان تو پشت پرچین بود ابرها احتیاط می‌کردند به غمت التفات می‌کردند آسمان‌ها صدات می‌کردند اَبْرشِ بالدارِ تو ، زین بود می‌نشستی کنار من، خوشحال زندگی با تو... در جهانِ خیال بیست و سه هزار سال، زوال عددِ کیک هم نمادین بود! از تو گفتم... فقط تو... تنها تو... شعر تو، زخم تو، مداوا تو لحظه های نبودنم با تو قصهٔ زندگی من، این بود به قلم #محمدحسین_امیری صدا #محبوبه_یوسفی