آوای محبوب

دریا تویی که رفته و رفته راهش به شوره‌زار کشیده انگور نه شراب خودش را از نیش و زهرمار کشیده . سیلاب بی‌امانِ شرابی دوری،دلم به شوق چشیدن از آن عرق سگی دو چشمت صد کوزه انتظار کشیده . سیلاب بی‌امانِ شرابت تا خانه‌‌ام اگر نرسد چه؟ باید ستون خسته بریزد نادم از اینکه بار کشیده . خشخاش من تویی و زبانت تریاک من شب است و جهانت بی‌طاقتی ولی نکشیدی دردی که این خمار کشیده . دردی دویده توی دهانم باید مرا ببوسی وُ باشی دندان عقل سرکش من را دنیا به یادگار کشیده . خوابیده‌ای و سقفم عزیزم هرگز نخواستم که بریزم هرگز گناه عشق نبوده دیوار اگر کنار کشیده