سَـمفونـےِ مَهتـآب '

هنوز یار تو هستم حالیتم نیست، به هیچکی دل نبستم حالیتم نیست؛ سیاه چشمون میخوام حالمو بپرسی.. بشی مهمونم احوالمو بپرسی نگفتی نکنه خونش خرابه ندیدنم واسش رنج و عذابه نگفتی که غریب این ولایت تموم زندگیش نقش بر آبه تموم زندگیش نقش بر آبه

خـستگی در او شبـیه احساسـی گذرا نبود ؛ بـه سـرشتش بـدل شده بود . گویـی قـرن‌ها بارِ نامرئـی جهـان را بر دوش ڪشیده بود ؛شـب‌ها را خوب مےشناخت ؛ بـرای او سـرزمینـی بـود که ارواح زخـم‌هایـش در آن بیـدار میےشدند در تاریـڪی ؛ خاطـرات از گوشـه‌های فرامـوش‌ شده ذهنـش بیـرون می‌آمدند و دور قلبـش حلقــه می‌زدند ؛ خاطـراتی ڪه نه آنقدر زنـده بودنـد ڪه بتـوان دوبـاره لمسشان ڪرد و نـه آن‌ قـدر مـرده ڪه بتـوان از دسـتشان گـریـخـت . هر زخـمی که بر جـانـش نشـسـت ؛ تـنهـا درد نبـود؛ دگـردیسـی بود چیـزی در وجـودش بـا هر رنـج میےمرد و چیـزی تـاریڪ تـر به جــای آن متـولد میےشد . انـدوه، ابتدـا مهـمانـی غـریبـه بـود ڪه گـاه‌وبی‌گاه به خـانـه روحـش سـر می‌زد؛ امـا سـال‌ها بعـد، صـاحب‌خانـه شد و او را بـه گـوشـه‌ای از وجـود خـودش تبـعیـد ڪرد

‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ #lady ‌ ‌ Азартная девушка

بساز و فکر کن در ذهنت و ببین چه چیزی به تو احساس خانه مثل کتاب یا شایدم احساس وقتی یک همسر ، گل ای از مجنون اش دریافت می‌کند یاهم آغوش یک مادر برای فرزند اش یا حتی آرامش همیشگی اقیانوس و نفسی تازه از جنگل و یا شایدم احساس زندگی کردن وقتی در مابین شهر‌های سوئیس دوچرخه سواری میکنی ، را می‌دهد .

اکنون میخواهم برای

تو

بگوییم آری

تو

همانی برای این آدمی با یاقوت قرمزش که تقسیم به هزار تیکه شده است تو همانی که فقط خودت اجازه این داری که این یاقوت قرمز را مرهم شوی «

ای دست نیافتنی من !»