اَشَه

موطن تو شعر است، سرزمین سکوت‌هایِ به بند کشیده شده با جوهر کلام؛  سرزمینی پر از بدرود، پر از رفتن، نماندن، بدونِ ‌سلام.  موطن تو جلوه‌گاهِ حسرتِ نزیسته‌هاست... مسقط الراسِ زهدان‌های نابارور و نطفه‌های پوک،  سرزمینی که در آن جلوی فاجعه را با متولد نشدن می‌گیرند و ماهی قرمزها را با خونِ چکیده از دریچه‌ی آئورت رنگ می‌کنند  تا در تُنگی با طرحِ آسمانِ آبی به آبتنی وا دارندشان...

جهان مخلوق است و خداوند خالق اگر اتحادی بین انسان و خداوند صورت گیرد قطعاً پس از مرگ جسمانی خواهد بود. زیرا از روح خداوند در وجود انسان به امانت نهاده شده است و تا وقتی که جسم باشد این عنصر ارزنده زندانی خواهد بود. پس از مرگ جسم (طبیعت) روح می‌تواند به اصل خویش (خداوند) بازگردد.

لاندمان، انسان شناسی فلسفی

پ‌ن: نمی‌دونم چرا ولی فکر می‌کنم که این پاراگراف از کتاب با چند جمله‌ی من در ارتباطه! شایدم فقط ذهن من می‌خواد این دو موضوع‌ رو به هم ربط بده.