مـارسِــے؛ ‌ ‌‌‌‌ ‌‌

تـاریـڪے را از مـن ربـوده‌اند، جـانم... ‌ ‌ ‌ ‌

from 🤩inho to 🤩eungmin تو را دوست داشتم؛ آرام، پنهانی، درست شبیه رازی که حتی لب‌هایم جرئتِ گفتنش را نداشتند. هر بار که نزدیکم می‌شدی، تمامِ حرف‌هایم در سکوت گم می‌شدند؛ و من، میانِ نگاه‌های دزدیده و لبخندهای بی‌دلیل، عاشقت می‌شدم بی‌آنکه تو بدانی. شاید سهمِ من از تو هیچ‌وقت بیشتر از همین چند نگاه نبود... https://t.me/MateosBook

قطعا اینجا نگه‌اش می‌دارم.

‌ ‌ ‌𝒯𝗁𝖾 ℒ𝗈𝗌𝗍 ℬ𝖾𝗅𝗈𝗏𝖾𝖽

‌    ‌دلتنگی گلویم را می‌فشارد و قلبم را با تمام توان مچاله می‌کند. نفس می‌کشم، اما انگار هوا تا نیمه راه می‌آید و برمی‌گردد؛ چیزی درون این راه بارها می‌شکند و سقوط می‌کند. عجیب نیست، پسرکم؟! آدم گاهی برای نبودن یک نفر، تمام بودن‌ها را، تمام خودش را، از یاد می‌برد. زمان می‌گذرد، فصل‌ها عوض می‌شوند، مارسِی رنگ دیگری گرفته، روستای‌مان نیز همینطور، مادربزرگ سرحال‌تر و من شکسته‌تر شده‌ام. همه‌چیز در حال گذراندن تغییر و تحولات خودش است اما جای خالی‌ات... هیچ‌گاه تغییر نکرده‌ست. تمنا کردی تبدیل به گمشده‌ای در مارسِی نشوی، اما مرا همچون گمشده‌ای عاجز و نادم، رها کردی. نقاش شرقی را به گمشده مارسِی تبدیل کردی...

" نـقاش شـرقی، این نـویسنده را بـہ گـمشده مـارسے تـبدیل نڪن؛ مـرا هـمچون‌ سـونگمین عاجـز نڪن! "

‌‌‌‌‌        ‌‌‌⸙‌ جـولاے ” فـࢪ‌‌اموش‌شـده ” نـفسِ انـسانــے دیـگࢪ‌‌ از لا بـہ لاے قـلم‌ها