𝗔

پنج سال

کلا اسانسور دستشویی عمومی محیط عمومی این چیزا اظطراب اجتماعیش برام صفره(:

منظرتون چیه ما یه بار بیست نفر ادم تو اسانسور داشتیم اسانسور بازی میکردیم

رفتم جلو با یه شخصی سلام علیک کردم که اون شخص مد نظرم نبود تو تاریکی دیگه‌ چهره آدمارو تشخیص نمیدم(: یارو ام دید خیلی خجالت کشیدم برگشت گفت داداش فدای سرت میخوای دوست شیم من مشکلی ندارم(:

به شدت آدم این مال منه ای هستم کسی که مال منه جواب سلام کسیم نباید بده.

😂😂😂 بیا

حقیقتا ریدم تو خودم لفت دادم ببخشید🙏🏻

ادم نخولده مست

😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂.

بخوام از رفاقتمون بگم آبتین ویدئو کال کرد خندید و گفت بامزه بود و قطع کردیم❤️🌹

فقط دادن سویشرت from شخص مورد نظر can fix meee

اجتماعی بودن با (اشتراکی) بودن فرق میکنه 😬

موافقم با حرفات قسمتای زخم زندگی باید حذف بشه و قسمتایی که برای بهبود لازمه ام باید روش فکر بشه(:

فکر می‌کنم اینجایی که بهش رسیدی، یه جورایی هم ترسناکه، هم رهایی‌بخش. اینکه بعد از این همه بالا و پایین کردن تکه‌های زندگی، به این نتیجه برسی که در نهایت هیچکس به اندازه‌ی خودت به خودت دسترسی نداره؛ هیچکس به اندازه‌ی خودت بلد نیست دقیقا کجای روحت رو نشونه بگیره. ولی شاید این به معنی این نباشه که تمام این دردها رو خودمون ساختیم. خیلی از زخم‌ها قبل از اینکه حتی بلد باشیم اسمشون رو بذاریم «زخم» اتفاق افتادن. خیلی از ترس‌ها انتخاب ما نبودن. بعضی از چیزهایی که امروز بهشون می‌گیم «من» شاید فقط واکنش‌هایی باشن که یه زمانی برای دوام آوردن لازم بودن. فقط مسئله اینه که آدم گاهی اون‌قدر به مکانیسم‌های دفاعی خودش عادت می‌کنه که بعد از تمام شدن خطر هم، همچنان با همون قوانین زندگی می‌کنه. و شاید بخشی از این «کار کردن روی خودت» همین تفکیک کردنه؛ اینکه بفهمی کجای این شخصیت واقعا خودتی و کجاش فقط چیزیه که برای زنده موندن یاد گرفتی. به نظرم مسئولیت‌پذیری با سرزنش خیلی فرق داره. اینکه بگی «من در شکل گرفتن حال امروزم نقش دارم»، با اینکه بگی «همه‌چیز تقصیر من بوده» دو تا جهان متفاوتن. اولی به آدم اختیار می‌ده، دومی فقط یه مقصر جدید پیدا می‌کنه. شاید گذشته رو نتونیم دوباره بچینیم، شاید حتی نتونیم بفهمیم دقیقا کدوم اتفاق، کدوم تکه از ما رو ساخته؛ ولی می‌تونیم از یه جایی به بعد تصمیم بگیریم که میراث‌دار بی‌اختیار تمام چیزهایی که بهمون رسیده نباشیم. من فکر می‌کنم منم دقیقاً توی همین نقطه‌ام؛ دارم سعی می‌کنم بفهمم کدوم قسمت‌ های من، واقعا خودمن و کدوم قسمت‌ ها فقط زخم‌هایی‌ان که اون‌قدر طولانی باهام موندن که صدای خودشونو جای صدای من جا زدن. شاید هنوز جواب خیلی‌هاشونو نداشته باشم. شاید هنوز بعضی شب‌ها نتونم تشخیص بدم دارم از خودم مراقبت می‌کنم یا دوباره دارم خودمو تنبیه می‌کنم. ولی حداقل این روزها، وقتی می‌بینم دارم به خودم آسیب می‌زنم، دیگه فقط از خودم نمی‌پرسم «چرا این‌طوری‌ام؟» یکم بیشتر می‌پرسم: «چه اتفاقی افتاد که یاد گرفتم با خودم این‌طوری رفتار کنم؟» و فکر کنم برای من، همین سوال، اولین جاییه که دارم به جای جنگیدن با خودم، واقعاً سعی می‌کنم خودمو بشناسم.

این روزا با خودم بیشتر از هر کس دیگه ای صحبت میکنم پازل های زندگیمو کنار هم میچینم و واسه دونه دونشون فکت میارم به یه سری نتایجم رسیدم برداشت اولم این بود که وقتی زندگیمو مرور کردم هیچکس جز خودم پتانسیل ضربه وارد کردن رو بهم نداشته افتری و حال بدی که پس بدم فقط و فقط دلیلش خودمم و دارم این روزا رو خودم ببشتر کار میکنم

سیگاری نبستم و هیتر سیگارم ولی فندک چیز بامزه ای به نظرم

پنجشنبه دومین مهمون توییتریمو از تهران دارم😗❤️

یه زمانی خیلی بیشتر از چیزی که باید ملاحظه‌ی آدم‌ها رو می‌کردم حواسم بود چی بگم چی نگم کی ناراحت میشه کی دلش می‌شکنه گاهی حتی خودمو نادیده می‌گرفتم فقط برای اینکه حال یکی دیگه بد نشه ولی الان دیگه اون آدم نیستم نه اینکه بی‌احساس شده باشم نه فقط یاد گرفتم آرامش خودم هم به اندازه‌ی احساسات بقیه ارزشمنده هنوزم تا جایی که بتونم دل کسی رو نمی‌شکنم هنوزم سعی می‌کنم با آدم‌ها مهربون باشم اما دیگه برای راضی نگه داشتن همه خودمو از خودم نمی‌گیرم.