سایه‌‌ای رَوشن

من ماهی بودم که با دریا می‌جنگید.

«کاش می‌شد آدم اندوه را از پنجره بیرون بریزد.» فرانتس_کافکا | یادداشت‌ها

دوست عزیزم این روزها می‌گذرد، هفته‌ها می‌گذرد، ماه‌ها و سال‌ها هم می‌گذرد بعد تو می‌مانی با یک عمر تجربه و یک عالم موی سفید‌.

این را خواهرم برایم فرستاده قشنگ بود دلم خواست اینجا هم بگذارمش. یک حس نوستالژیک قویِ دارد.

نامم را صدا بزن، در پیچ کوچه پنهانم.

امیدوارم همه چیز دوباره سر جای خود برگردند.

شب چون کودک بی‌پناه در بغل خود خوابید. و خواب اسباب بازی زیبایی را دید که هرگز سهم او نخواهد شد.

به طبیعت نیاز دارم به درخت‌ها، به جنگل‌ها، به کوه‌ها، به آسمان، به بلندی یک تپه، به دریا، به آبشار، به یک خانه‌ی کوچک در جنگل یا یک خانه‌ای کوچک در نزدیک ساحل به خندیدن میان زنده جان‌های واقعی برای اینکه واقعا دوست بدارم و دوست داشته شوم. و در آرامش کنار بیایم چیزی زیادی نمی‌خواهم. می‌خواهم آیا.

آدم بلد می‌شود ادامه بدهد، راه برود و حتی بدود. اما هیچ‌کس این را اطمینان نمی‌دهد که آدم به عقب نگاه نیندازد.

فردا اگر روز خوبی بود مرا برای دیدن برف برای قدم‌زدن برای دوست‌داشتن برای رقصیدن بیدار کنید از درد کشیدن خسته‌ام از بیدار شدن در چنین دنیایی خسته‌تر...!

بنده آدم جهان قبلی، قبلی و قبلی‌ام.

فکر می‌کنم، و فکر کردن خودش به نوعی آزار است.

به طور غم‌انگیزی از روزهای ابری خوشم نمی‌آید.

در زیر سایه‌ای گسترده‌ِ شب، به تو فکر می‌کنم. که اگر اینجا بودی این سایه‌ای زمخت چقدر می‌توانست ملایم باشد.

آدمی بجز پوست، گوشت، و استخوان پر از دلتنگی هم است.

دوست من اگر گمان کردی صبورم نیستم، دوام آوردن در رگ و ریشه‌ام است.

می‌گویی گوشم با تو است اما صدای مرا نمی‌شنوی.