my soul...

ولی من همچین ادمی نبودم . انگیزه داشتم ،شوق زندگی داشتم . اعصاب و حوصله داشتم . نه اینکه صبح تا شب بشینم فکر کنم وکاری نکنم ..

دیگه همه چیز عادت شده .نه سختیا درد دارن نه خوشیا لذت.

روح مرده فقط جسم زندس

گاهی وقتا دیگه هیچی برات مهم نیست.. نه آینده نه گذشته نه حتی امروز .یه خستگی سنگین میشینه روی شونه هات جوری که حتی نفس کشیدن هم برات سخت میشه.میخوای حرف بزنی اما همه چی توی گلوت میمونه میخوای داد بزنی اما صدات در نمیاد میخوای بخندی اما فقط یه لبخنده زورکی ازت باقی میمونه .زندگی میشه تکرار روزایی که باهم هیچ تفاوتی ندارن .فقط شب وروز باهم عوض میشن وتو انگار توی یه دور باطل گیر کردی خسته ای اما نمیدونی از چی غمگینی اما دلیلی پیدا نمیکنی یه خالیِ پر ازدرد که هیچ وقت پر نمیشه .شاید همین تلخی بی دلیل همین تنهایی بی انتها همون چیزی باشه که کم کم آدمو ازدرون ميکُشه بی صدا ،بی هیچ نشونه ای !!!

نمیدونم فقط از یه جا به بعد دیگه نتونستم به کسی توضیح بدم بهم چی میگذرع