my soul...

آره… حرف‌های نگفته مثل سنگ می‌مونن. آدم فکر می‌کنه با سکوت دفنشون می‌کنه، اما یه روز همه‌شون باهم برمی‌گردن و نفس آدمو میگیرن .

گفتنی هارو گفتم . حال نوبت سکوته

هیچ چیز به اندازه پنهان کردن غم ادمو پیر نمیکنه .

یه وقتایی دور شدنم قشنگه !!

شد شد نشد ... راستش دیگه حوصله ندارم بشه جهان یادگار است و ما رفتنی

من در لاک خود راحت ترم اونجا میشه آرام و بی دغدغه زندگی کرد

ذهنم پر از حرفاییه که از دهنم بیرون نمیاد

هميشه بودم... با هر حال، با هر شرايطى.با خستگى، با دپرسى، با دلى كه هزار بار شكست و بازم موند.قدر ندونستن، بی ارزش شمردن، سكوت عادت شد.ولى بازم موندم، با تمام زخمهام.هر بار يه جورى بودم كه كسى كم نياره،اما تهش هميشه منﹺ"بد" شدم.انگار زيادى بودنم، هميشه مقصره.انگار هرچى بيشتر بودم، كمتر ديده شدم،هرچى خالصتر موندم، بيشتر قضاوت شدم.و بازم مثل هميشه،من بودم فقط من.هميشه بودم و همين شد بزرﮒترين اشتباهم.

یعنی تمام زندگی همین است ؟ همین تحمل کردن ها .صبر کردن هاو دوام آوردن های اجباری ؟

اونی که کمکت میکنه تو آیینس ! _شایع

یه حس بی تفاوتی درونمو گرفته .نه از چیزی خوشحالم .نه از چیزی ناراحت .سِر سِر