منتقل شد❗️

الان دارم کشاورزی انلاین میکنم

یادتونه یکی چنلج گذاشت گفت تو زندگی قبلیم کشاورز بودم؟

مرتیکه جمع کن بساطتو تو اتاقخودم نمیتونم نفس بکشم اه

از این همسایه ای که همش تو حیاط سیگار میکشه و حیاط پر از ته سیگاراشه خوشم نمیاد

بین خودمون بمونه ولی

🪡 for you !

✨‍این پیام + پست موردعلاقتون‌از‌اینجا فور کنید تا من پست موردعلاقمو از شما فور کنم و نقاط قوت و ضعفشو بگم

✨‍جوین باشید حتما ✨‍لیمیت: 10چنل اول💭

🦋 کیـمیای روح : Alchemy of Souls

بازیــگران: لی جه‌ووک، جونگ سو‌مین، گو یون‌جونگ، هوانگ مین‌هیون، یو جون‌سانگ، شین سونگ‌هو، یو این‌سو، اوه نا‌را

‌‌‌ ✨ داســـتان

در سرزمین خیالی داهو، جادویی ممنوعه به نام «کیمیای روح» سرنوشت انسان‌ها را دگرگون می‌کند؛ جادویی که روح افراد را در بدن دیگران قرار می‌دهد. ناکسو، قاتلی افسانه‌ای، پس از اتفاقی غیرمنتظره در بدن دختری ضعیف به نام مو‌دوک گرفتار می‌شود. او با جانگ اوک، جوانی که به‌دنبال تغییر سرنوشتش است، آشنا می‌شود و رابطه‌ای میان استاد و شاگرد شکل می‌گیرد که کم‌کم به عشقی عمیق تبدیل می‌شود. اما در دنیایی که قدرت، خیانت و تقدیر بر همه‌چیز سایه انداخته، هر انتخاب بهایی سنگین دارد.

اره سنت شونه. حتی تعمید دادن شخص تو 16 تا18 سالگی برای اثبات وفاداری به یک سری دیتی ها هم رسمی بود کهبعضی فرقه ها انجام میدادن

عزیزکم 🫶🏻

قطعا

برام آشنا بود

منم تو خیلی فیلما دیده بودم

امیدوارم قسمت های بعدی پستم موردعلاقتون باشه

اینو تو سریال سابرینا نشون داد، دست و پای شخص رو میبستن و مینداختنش تو رود خونه اگه روی آب میموند نجات پیدا میکرد و اگه غرق میشد که دیگه بای بای.

بحث مورد علاقهٔ من btw:

ㅤ 𝗇𝗈𝗐 𝗅𝖾𝗍'𝗌 𝗍𝖺𝗅𝗄 𝖺𝖻𝗈𝗎𝗍 𝗐𝗂𝗍𝖼𝗁𝖾𝗌 امروز میخوام در مورد واقعیت تاریخی جادوگرها براتون بگم که خیلی پیچیده‌تر و البته تاریک‌تر از چیزیه که شنیدیم

داستان آتش زدن جادوگران، بیشتر از اینکه داستانی درباره‌ی موجودات ماورایی باشه، داستان ترس، مذهب، قانون، شایعه، قدرت سیاسی و محاکمه‌ی آدم‌های واقعیه. و مهم‌تر از همه بیشتر کسانی که به عنوان «جادوگر» محاکمه و اعدام شدند، آدم‌هایی معمولی بودند؛ نه شخصیت‌هایی که واقعا ثابت شده باشد قدرت جادویی داشتند.

باور به جادو از کجا شروع شد؟

باور به جادو خیلی قدیمی‌تر از مسیحیت، اروپا و حتی ادیان ابراهیمی است. در تمدن‌های باستانی، مردم برای اتفاق‌هایی که توضیح علمی نداشتن، از جادو، طلسم، نفرین و نیروهای فراطبیعی استفاده می‌کردن. در بین‌النهرین باستان، برای مثال، طلسم‌ها و آیین‌هایی برای محافظت در برابر بیماری، ارواح و نیروهای آسیب‌رسان وجود داشت. حتی در قوانین باستانی هم گاهی با اتهام جادوگری برخورد میشد. در قانون حمورابی، برای نمونه، برای بعضی اتهام‌های مرتبط با جادو از «آزمایش رودخانه» استفاده میشد؛ (یعنی فرد متهم در رودخانه انداخته میشد و نتیجه‌ی آن به عنوان نشانه‌ای برای بی‌گناهی یا گناهکاری در نظر گرفته میشد.) بنابراین جادوگری یه اتفاق جدید مختص به قرون وسطی نبود. چیزی که در قرون وسطی و مخصوصا دوره‌ی جدید اولیه اتفاق افتاد، این بود که مجموعه‌ای از باورهای قدیمی درباره‌ی جادو، شیطان، بدعت و آسیب‌رسانی به یک تصویر جدید از «جادوگر» تبدیل شد.

«جادوگر» دقیقا چه کسی بود؟

در تاریخ، «جادوگری» همیشه به یک معنی نبوده. در بسیاری از جوامع، افرادی وجود داشتن که مردم برای درمان بیماری، زایمان، پیشگویی، دفع چشم‌زخم یا کارهای مشابه به آن‌ها مراجعه میکردن. در اروپا هم افرادی بودند که به آن‌ها اصطلاحاتی مثل 𝖼𝗎𝗇𝗇𝗂𝗇𝗀 𝖿𝗈𝗅𝗄 گفته میشد؛ یعنی کسانی که به نوعی دانش عامیانه یا جادویی نسبت داده میشدن. اما بعدها مفهوم دیگری شکل گرفت اینکه جادوگری نه فقط به عنوان «استفاده از جادو»، بلکه به عنوان جرمی مرتبط با شیطان تصور شد. و همین تغییر، نقطه‌ی عطف ماجرا بود.

وقتی جادو با بدعت گره خورد

در بخش بزرگی از قرون وسطی، کلیسا همیشه به این شکل که بعدها تصور می‌کنیم، مردم را به خاطر جادوگری به آتش نمی‌انداخت. در واقع، برای مدت زیادی، بسیاری از مقام‌های مذهبی حتی نسبت به ادعاهای مربوط به جادو و موجودات جادویی با شک نگاه میکردن؛ اما از اواخر قرون وسطی، اتفاق مهمی افتاد. تصویر «جادوگر» کم‌کم با مفهوم بدعت و شیطان‌پرستی ترکیب شد. مسئله اصلی از «باور به جادو و طلسم» به اینکه «شخصی با شیطان پیمان بسته و عمدا از قدرت شیطان برای آسیب زدن به دیگران استفاده می‌کنه» تغییر کرد. این ذهنیت ، بعدها پایه‌ی بسیاری از محاکمه‌ها شد. پژوهش‌های تاریخی نشون میدن که از اواخر قرن چهاردهم، محاکمه‌های مربوط به بدعت و دشمنان مذهبی کم‌کم با اتهام‌های مربوط به جادوگری پیوند خوردن و در قرن پانزدهم تصویر نسبتا مشخصی از «جادوگر شیطانی» شکل گرفت.

ㅤ 𝗇𝗈𝗐 𝗅𝖾𝗍'𝗌 𝗍𝖺𝗅𝗄 𝖺𝖻𝗈𝗎𝗍 𝗐𝗂𝗍𝖼𝗁𝖾𝗌 امروز میخوام در مورد واقعیت تاریخی جادوگرها براتون بگم که خیلی پیچیده‌تر و البته تاریک‌تر از چیزیه که شنیدیم

داستان آتش زدن جادوگران، بیشتر از اینکه داستانی درباره‌ی موجودات ماورایی باشه، داستان ترس، مذهب، قانون، شایعه، قدرت سیاسی و محاکمه‌ی آدم‌های واقعیه. و مهم‌تر از همه بیشتر کسانی که به عنوان «جادوگر» محاکمه و اعدام شدند، آدم‌هایی معمولی بودند؛ نه شخصیت‌هایی که واقعا ثابت شده باشد قدرت جادویی داشتند.

باور به جادو از کجا شروع شد؟

باور به جادو خیلی قدیمی‌تر از مسیحیت، اروپا و حتی ادیان ابراهیمی است. در تمدن‌های باستانی، مردم برای اتفاق‌هایی که توضیح علمی نداشتن، از جادو، طلسم، نفرین و نیروهای فراطبیعی استفاده می‌کردن. در بین‌النهرین باستان، برای مثال، طلسم‌ها و آیین‌هایی برای محافظت در برابر بیماری، ارواح و نیروهای آسیب‌رسان وجود داشت. حتی در قوانین باستانی هم گاهی با اتهام جادوگری برخورد میشد. در قانون حمورابی، برای نمونه، برای بعضی اتهام‌های مرتبط با جادو از «آزمایش رودخانه» استفاده میشد؛ (یعنی فرد متهم در رودخانه انداخته میشد و نتیجه‌ی آن به عنوان نشانه‌ای برای بی‌گناهی یا گناهکاری در نظر گرفته میشد.) بنابراین جادوگری یه اتفاق جدید مختص به قرون وسطی نبود. چیزی که در قرون وسطی و مخصوصا دوره‌ی جدید اولیه اتفاق افتاد، این بود که مجموعه‌ای از باورهای قدیمی درباره‌ی جادو، شیطان، بدعت و آسیب‌رسانی به یک تصویر جدید از «جادوگر» تبدیل شد.

«جادوگر» دقیقا چه کسی بود؟

در تاریخ، «جادوگری» همیشه به یک معنی نبوده. در بسیاری از جوامع، افرادی وجود داشتن که مردم برای درمان بیماری، زایمان، پیشگویی، دفع چشم‌زخم یا کارهای مشابه به آن‌ها مراجعه میکردن. در اروپا هم افرادی بودند که به آن‌ها اصطلاحاتی مثل 𝖼𝗎𝗇𝗇𝗂𝗇𝗀 𝖿𝗈𝗅𝗄 گفته میشد؛ یعنی کسانی که به نوعی دانش عامیانه یا جادویی نسبت داده میشدن. اما بعدها مفهوم دیگری شکل گرفت اینکه جادوگری نه فقط به عنوان «استفاده از جادو»، بلکه به عنوان جرمی مرتبط با شیطان تصور شد. و همین تغییر، نقطه‌ی عطف ماجرا بود.

وقتی جادو با بدعت گره خورد

در بخش بزرگی از قرون وسطی، کلیسا همیشه به این شکل که بعدها تصور می‌کنیم، مردم را به خاطر جادوگری به آتش نمی‌انداخت. در واقع، برای مدت زیادی، بسیاری از مقام‌های مذهبی حتی نسبت به ادعاهای مربوط به جادو و موجودات جادویی با شک نگاه میکردن؛ اما از اواخر قرون وسطی، اتفاق مهمی افتاد. تصویر «جادوگر» کم‌کم با مفهوم بدعت و شیطان‌پرستی ترکیب شد. مسئله اصلی از «باور به جادو و طلسم» به اینکه «شخصی با شیطان پیمان بسته و عمدا از قدرت شیطان برای آسیب زدن به دیگران استفاده می‌کنه» تغییر کرد. این ذهنیت ، بعدها پایه‌ی بسیاری از محاکمه‌ها شد. پژوهش‌های تاریخی نشون میدن که از اواخر قرن چهاردهم، محاکمه‌های مربوط به بدعت و دشمنان مذهبی کم‌کم با اتهام‌های مربوط به جادوگری پیوند خوردن و در قرن پانزدهم تصویر نسبتا مشخصی از «جادوگر شیطانی» شکل گرفت.