اَدِنچیل

خسته و امیدوار، شکسته و ادامه دهنده، گویی هنر همین است.

آدما میگن دوستت دارن ولی نمیدونن دوست داشتن کافی نیست.

زیر نور همین مهتاب کامل، نصفه نیمه ترینم. نه از بابت پارتنر،که از بابت زندگی نکردن، یاد نگرفتن و برای همه چیز دیر جنبیدن.

مگه نه اینکه یک بار بیشتر زندگی نمی‌کنیم؟ وسط این یک بار زندگی کردنه خیلی مردیم که.

روانم چیز هایی رو تحمل می‌کنه که اگر قرار بود بارش به دوش جسمم باشه بارها زیر این سنگینی له شده و مرده بودم.

من شما هارو مث بچه های خودم میدونم، کجا میزارید میرید؟

تولدمه، امید وارم که مبارک باشه.

به او که رسید شادی تمام شد به او که رسید رسیدن تمام شد به او که رسید ذوق تمام شد به او که رسید ... گویی از تمام شده ها آغاز شده بود.

یه دختر کوچولوی ناز صبح تو پیاده رو اینو داده میگه روز خوبی داشته باشی خاله جون،منو میگی؟ ذوق››››››››

تو آغوشت امن نبود، وگرنه من گریه زیاد داشتم.

میگویند در آخر غصه تمام میشود ولی، جان من، پایان من و غصه هماهنگ میشود که باز.

اعصاب و روان من شده مثل سنگ مفت گنجیشک مفت هرکی میرسه یه خط میندازه روش.

قوی زمین میخورم.