اَدِنچیل

معنای زندگی رنگ رخوت گرفته و احوالات امید، نا بر کمر خود بسته است.

از سازه ی شش روزه نباید بیشتر از این انتظار داشت.

خستگی خیلی زود غالب شد به تنم.

این روز ها یک آدمِ مچاله‌ی پر چاله‌‌ی شکسته و گاهاً پاره پاره ام.

زندگی فریم به فریمش پر از تنهاییه، از وقتی به دنیا میای تا وقتی به خاک نم دار سپرده میشی. زندگی فریم به فریمش پر از درک نشدنه، از وقتی با شیون و زاری میخوای به مامان بفهمونی که دل درد داری تا وقتی که برای رنگ کردن دوتا تره از موهات یا گرفتن سوییچ ماشین از بابات باید زمین و به آسمون بدوزی. زندگی فریم به فریمش پر از فهمیده نشدنه، از وقتی که جوونی و میگن خامه نمی‌فهمه تا وقتی پیر میشی و میگن خرفت و فرسودس نمی‌فهمه. زندگی فریم به فریمش پر از دست دادنه، از وقتی که پستونک قشنگت رو از دستت میگیرن تا وقتی که معشوقه مورد علاقت رو از دست میدی. زندگی فریم به فریمش پر از رها شدنه، از وقتی مامان و بابا پشتی دوچرخه رو به امید خودت ول میکنن تا وقتی که به لطف دست تقدیر تورو رها میکنن. و خیلی چیز های دیگه که صرف شمارشش از حوصله من خارجه. با همه اینها و ما بین یک فهمیده نشدن تا بعدی باید دست و پا زد برای فهمیده شدن درک شدن و زندگی کردن و زندگی کردن...

یه سال سختی می‌ا‌رزه به یه عمر راحتی، ولی نه اینجا.

بریم دانشگاه ببینیم ریدن برامون یا نه.

رفیق تو داری وضع من رو میبینی اینجا، بعد پا میشی میای ناشناس توقع تراپیست بودن داری از من؟چه دل خجسته ای داری شما😄 کچل اگه دارو داشت سر خودش میکشید عزیز من.

تو مایه های «خودم کردم که لعنت بر خودم باد».

گفتی که غرق موج مویم شدی کو پس نوازش نسیم دستانت؟

خسته تر از اونم که بخوام تو چشمات نگاه کنم و بگم متنفرم از منی که ساختی.

کلمات گم شده‌اند کنار هم قرار دادنشان سخت و فهماندنشان به شنونده سخت تر من اما در پی پیدایش یک جمله که احوالاتم را برساند، حرف ها خورده ام.

انقدر قشنگ و حق به جانب ناحق میگید آدم دلش نمیاد با پشت دست بزنه تو دهنتون.

من خیلی وقته که ٫همینی که هست٫ رو پذیرفتم؛ نه که تلاش نکنم برای تغییرش،نه، منتهی همینی که هست دیگه.

دوست دارم از این آدم های با جذبه باشم اما، نهایتا بگم میوو.

جک سال این بود ما دیر فهمیدیم.