بنشین‌تماشایت‌کنم

«یحیی زن‌ها خیلی عجیب غصه می‌خورند.‌ گلدون‌هارو عوض می‌کنن، فرش‌هارو بالا می‌زنن و‌ زیرش رو جارو می‌کشن، لباس‌هارو از اول تا می‌زنن و ملافه‌هارو صاف می‌کنن و غذاهای خوشمزه می‌پزن. یحیی برای همینه که مردها زن‌هارو غمگین می‌کنن، چون زن‌های غمگین خیلی زیبان.»

«وقتی از تو برای کسی حرف می‌زنم، تازه می‌فهمم چقدر زیاد و باور نکردنی دوستت دارم.»

امروز یکی دیگه از پادکستای "چای" رو فقط تو تلگرام داریم واسه خود خودتون

لطفا پادکست های عاشقانه زیادی بزارید مثل یک لیوان جای و چای نبات خیلی خوب بودن

جوری که آهنگ هارو دوست دارید✨

سلام آهنگایی که می‌زاری عالین دومین باره خود به خود از اینستا میام واسه دانلودشون

پاییز آمده‌ست که خود را ببارمت پاییز:نام دیگرِ "من دوست دارمت"

❤️

از آدمایی که به جزئیات دقت میکنن خوشم میاد، مثلا: از کجا فهمیدی اینو دوست دارم؟ بعد بگه از لابه‌لای حرفات فهمیدم.

-«متون»؛ جمعِ مکسرِ «متن» نیست.. «من» است، که «تو» را در آغوش گرفته است...

او را خود التفات نبودش به صید من، من خویشتن اسیر کمند نظر شدم. «سعدی»

هم شکارش کرده بودم هم شکارم کرده بود؛ فرض کن صیاد بر صیاد دام آورده بود.

فرخی یزدی

حلقه‌ی جیمِ زلفش رو چی می‌گی آقای حافظ؟ :))

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست دل سودازده از غصه دو نیم افتادست چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست در خم زلف تو آن خال سیه دانی چیست نقطه دوده که در حلقه جیم افتادست زلف مشکین تو در گلشن فردوس عذار چیست طاووس که در باغ نعیم افتادست دل من در هوس روی تو ای مونس جان خاک راهیست که در دست نسیم افتادست همچو گرد این تن خاکی نتواند برخاست از سر کوی تو زان رو که عظیم افتادست سایه قد تو بر قالبم ای عیسی دم عکس روحیست که بر عظم رمیم افتادست آن که جز کعبه مقامش نبد از یاد لبت بر در میکده دیدم که مقیم افتادست حافظ گمشده را با غمت ای یار عزیز اتحادیست که در عهد قدیم افتادست ✨-حافظ

شب همه بی تو کار من شکوه به ماه کردن است روز ستاره تا سحر تیره به آه کردن است متن خبر که یک قلم؛ بی تو سیاه شد جهان حاشیه رفتنم دگر نامه سیاه کردن است چون تو نه در مقابلی عکس تو پیش رو نهیم این هم از آب و آینه خواهشِ ماه کردن است نو گل نازنین من تا تو نگاه می‌کنی لطف بهار عارفان در تو نگاه کردن است لوح خدا نمایی و آیینهٔ تمام‌قد بهتر از این چه تکیه بر منصب و جاه کردن است از غم خود بپرس کو با دل ما چه می‌کند این هم اگر چه شکوهٔ شحنه به شاه کردن است

*شحنه: داروغه، پاسبان شهر، نگهبان. [به به]

گاه به گاه پرسشی کن که زکات زندگی پرسش حال دوستان گاه به گاه کردن است بوسهٔ تو به کام من کوهنورد تشنه را کوزهٔ آب زندگی توشهٔ راه کردن است

[به به و به به؛]

خود برسان به شهریار ای که در این محیط غم

بی تو نفس کشیدنم عمر تباه کردن است

بیاید شعر این مصرع رو کامل بخونیم. خیلی زیباست دلم نمیاد تنهایی بخونمش.