Cabin 13

اواخر مانهوا و وبتون مورد علاقه‌م از اون یائویی‌ نبود ولی حتی

نمی‌دونم چی شده

برای بی‌ال و مانهوا دلیل منطقی دارم برای انیمه و کیدراما نه ولی

من یه روز رندوم دیگه نه مانهوا خوندم نه انیمه دیدم‌. بی‌ال رو هم همینطور. کیدراما هم دیگه نمی‌بینم راستش.

ولی خب صرفا اخیرا خوشم میاد از زنده بودن چون حس می‌کنم قراره زندگی کنم و یک دونه زندگی برای از دست دادن کشکی حیفه.

کل زندگیت رو به زندگی تو ذهنت ادامه بده. هیچکدوم اون اتفاقا نه افتادن و نه می‌افتن؛ متوهمی در واقع.

گاهی عمدا خودم را به بدترین نسخه‌ای که می‌توانم تبدیل می‌کنم؛ نه از سر عجز، بلکه به عنوان یک انتخاب‌. دوست دارم آن‌قدر روی اعصاب باشم که حضورم مثل خزنده‌ای سرد و لزج زیر پوست بخزد؛ آن‌قدر منزجرکننده که نتوانند به سادگی نادیده‌ام بگیرند‌. در این نقش، نوعی قدرت پنهان نفس می‌کشد؛ قدرتی که می‌دانم از واکنش‌ها تغذیه می‌کند. وقتی می‌بینم کسی از حرفم رنجیده، وقتی می‌فهمم رفتاری از من ذهنش را درگیر کرده، وقتی می‌توانم با چند کلمه آرامشش را برهم بزنم، احساس می‌کنم چیزی را در دست‌ دارم که متعلق به من نیست؛ احساسات او. شاید عجیب باشد، اما برای من گاهی آزار دیگران نه فوران خشم، که یک جور اثبات اختیار است؛ اینکه بدانم می‌توانم تنها با فشردن یک دکمه نامرئی چیزی را درون آدمی تغییر بدهم. من حتی از این تصویر ناخوشایند از خودم لذت می‌برم؛ از اینکه بدانم می‌توانم دوست‌داشتنی نباشم و باز هم اثرگذار بمانم. ترجیح می‌دهم منفور باشم، اما بی‌اثر نه.

نمی‌دانم

شاید بعدا گفتم

می‌خواستم یه چیزهایی در مورد این آهنگه و چلسی ولف بگم، اما نه اون موقع حوصله داشتم تایپ کنمشون نه الان.

An angel in the kelp

and I'm floating

I keep hoping death is like the ocean

Like the mouth that eats the tail

Unspoken

Let it wash over

Slow motion

حس کردم نمی‌دونید

می‌دونستید هرکسی باهاتون صحبت می‌کنه یا جوابتونو میده دوستتون نیست؟

هیچ ایده‌ای نداری چه کثافتی تو راهه