‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

خستگی تومه قشنگ

نمیدونم از کجا شروع شد..

مطرود ؛ از جایی آغاز می‌شود که هیچ نقشه‌ای نشانش نمی‌دهد خلاء‌ای که در آن ایستاده، بدون مرز بدون نام. صدای قدم‌های جهان از دور می‌آید، اما هیچ‌کدام برای او نیست. او از معنا مطرود است، از آن‌چه می‌توانست باشد و هیچ‌وقت نبود. دست‌هایش، برای افتادن ساخته شده‌اند. چشمانش، برای نادیده گرفته شدن. او قصه‌ای‌ست که هیچ‌کس نخواست بخواند، و هیچ‌کس جرأت نکرد فراموشش کند.

زخماتو بزرگ نکن!

بعضی وقتا خودمم نمی دونم فکرم درگیر چیه یا حتی نمی دونم چرا حالم خوب نیست و غمگینم اما انگار یه صدایی هی تو گوشم میگه تمرکز نداشته باش، غمگین باش، نمی دونم چمه فقط می دونم باید اینطوری باشم.

هروقت اوضاع برام غیرقابل تحمل میشه: وقت خوابه!

‏من با نشدن مشکلی ندارم؛ با نشونه‌هایی از شدن، با امید‌های الکی، با فکر شدن مشکل دارم.

کاش می‌شد تو خواب خوند..

اینجا درست مثل اسمشه؛ طرد شده!

ینی هیچیم به آدمیزاد نرفته؛ همیشه میگردم از بین گزینه‌ها جرجیسشونو انتخاب می‌کنم.

کاش سه روز خواب عمومی اعلام کنن، خسته‌ایم بخدا.‌.

من شاگرد استاد رامور شدم. کسی که از همون اول فهمیدم هیچ چیز نمیتونه اعصابشو به هم بریزه. همیشه آروم وخونسرد بود. حتی وقتی ساختمون داشت میریخت، اون با همون لحن آرومش می‌گفت: «نگران نباش.. بالاخره یه راهی پیدا میکنیم.» قدرتش «آرام‌سازی» بود؛ میتونست هیجان یا ترس اطرافیان رو پایین بیاره. توی جنگ، کنار اون بودن یعنی حتی وقتی همه وحشت‌زده بودن، تو حس میکردی می‌تونی با آرامش فکر کنی. منو به شاگردی گرفت چون میگفت آدمی لازم داره که «زود جو نگیره». وقتی دید برخلاف بقیه بچه‌ ها، وسط یک تمرین پر از سروصدا، من هنوز ساکت و متمرکز نشسته‌ام، گفت: «همین آرامش به درد من میخوره.» رابطمون پر از مکث و سکوت بود. اون هیچ‌وقت عجله نداشت چیزی یاد بده. بعضی وقت‌ ها ساعت‌ ها کنار هم میشستیم و فقط نگاه میکردیم به چیزهای ساده، مثل حرکت آب یا دود. بعد یکهو چیزی میگفت که میفهمیدم درس اصلی همون سکوت طولانی بوده. باهاش یاد گرفتم که گاهی جادو به عجله و هیجان نیست؛ به صبر و آرامشی مربوطه که تو دل لحظه‌ ها پنهونه. https://t.me/xDeadllock