ʚ liminal space ɞ

سایلنت هیل واقعیه اینجا

چی میشد اگه فقط یه خانواده معمولی داشتم؟

نقاشی گریم هرچی

بچه ها واسه هالووین چلنج ندارین؟

فکر می‌کنم «خودکشی» ناعادلانه‌ترین واژه‌ای‌ست که آدمیزاد ساخته؛ قضاوتی یک‌طرفه، مُهر منفی‌ای که بر پیشانی عملی زده شده که شاید تنها کنش صادقانه‌ی انسان باشد. من همیشه در ذهنم برایش اصول و قواعدی گذاشته‌ام؛ نه از جنس قانون‌های خشک، از جنس آگاهی. آدم مرگ‌گزیده باید بفهمد که نخستین شرط، جا و مکانی‌ست که زنده ماندن در آن دردناک‌تر از مردن باشد. خودکشی در ذهن من باید معنای «رهایی» و «آسودگی» داشته باشد؛ نه بوی فرار، نه طعم خلاص شدن. از این بالاتر، قانونی هست که همیشه در ذهنم می‌چرخد: کسی که به این مرز می‌رسد، باید پیش از آن آدمی افسرده شده باشد، اما نه آن افسردگیِ کلیشه‌ای که همه نامش را شنیده‌اند؛ افسردگی از این جنس که دیگر هیچ پیوندی با آدم‌ها نداشته باشد، بی‌عزیز مانده باشد. اگر بعد از رفتنش زندگی کسی فرو بریزد، آن خودکشی دیگر «رهایی» نیست، خودخواهی‌ست؛ شکستن قانون نانوشته‌ی دخالت نکردن در زندگی دیگران است. پس شرط دوم خودکشی این است: تنهایی. یا دست‌کم شناختن آدم‌هایی که خبر مرگت برایشان چیزی بیش از چند ساعت اندوه نیاورد. در غیر این صورت، طناب یا تیغ هم دروغ می‌شوند؛ نمایش‌هایی مسخره در برابر زنده‌هایی که هنوز در قیدت بوده‌اند.

قلب تیر خورده بدین بهش

خانوم ناناز بلاعه تو ناشناس *آقا گرگه برای شماست این

جنازه شدم

دوستان دیتیل دوستاااان

کیر تو همشون

این میاعه اگه نمیشناسیدش اوسی فلک زدم😔🤝 #ashyart

کاش بیشتر بیاین باهم حرف بزنیم تو ناشناس