تانگوی شیطان

++

00:00

True detective🎥

++++

ناستاسیا در ابله میمیرد، پدر کارامازوف در برداران کارامازوف، ماری در ابله، پاکروفسکی در بیچارگان، نازنین در نازنین، و این تویی که مرگ هرکدوم رو باید به دوش بکشی، مثل صلیبی که روی پشتت سنگینی می‌کند.

مثلا نمیشه درمورد نازنین حرف نزد، اصلا هیچ وقت آدم ناستینکا رو فراموش نمیکنه، برای من ماری همیشه همون آدم بینوای، فقیره، انگشت نمای به مرگ محکوم شده خواهد ماند، پاکروفسکی دانشجو شاید در بیچارگان مرده باشد اما برای من تا ابد زنده است. فاما فامیچ شاید یک شخصیت نچسب در ناشناس باشه ولی برای من همیشه همون آدم خودپسند مغرور احمق خواهد موند، نیه توچکای یتم شاید تونسته باشه خانواده ای پیدا کنه، اما برای من همیشه یتیم خواهد موند، لیزانکا شاید عشق جدید پیدا کرده باشد، اما من هنوزم تصور می‌کنم که عاشق واسیاست، یک آدم نیست یک شخصیت نیست بلکه هر کدوم هزاران شخصیت متفاوتن، هزاران زندگی های متفاوت، هرکدوم فقط میاد اندک چیزی بهت یاد میده و ناپدید میشه.

برای منم همینطوریه، برای منم بعضی از شخصیت های داستایفسکی همیشه در بقیه آثار نویسنده ظاهر میشن، فقط با اسم های مختلف، مثلا در جنایت و مکافات راسکولینکف رو از یک دری خارج میکنه و از در دیگری بنام شاهزاد میکشین وارد ابله میکنه( حتی همون آدم رو می‌توان در ایوان کارامازوف در برادران کارامازوف دید، حتی بخشی از همین آدم را می‌توان در یادداشت هایی زیر زمینی دید)، یا در جنایت و مکافات دنیا رو از یک دری خارج میکنه و ناستاسیا رو از یک در دیگری وارد ابله میکنه،( حتی بخشی از همین شخصیت رو میشه در ناتاشا دید) یا مثلا ایوان پتروییچ در رنج کشیدگان و خوارشدکان رو از یک دری خارج میکنه و از در دیگری رازومیخین رو وارد جنایت و مکافات میکنه، دنیای داستایفسکی با شخصیت هاش خیلی خیلی پیچیده است، هرچقدر هم آدم سعی میکنه به درک کافی از شخصیت های این نویسنده برسه بازم یک‌جایی یک شخصیت رو میبینه که انگشت به دهند میشه.

من درکی که از آثار داستایفسکی کردم این بود که شب های روشن جرقه یی از یک اتفاق بزرگ بود. می‌توان ادامه شب های روشن را بعدا در یادداشت های زیرزمینی دید، همان شخص بی نام، همان پوچی در ذهن و همان عشق بی پایان، بعدش آخرین مسیر به نازنین ختم می‌شود، وقتی با دختری که ازدواج می‌کند و بعد ازدواجش هم چیزی تغییر نمیکند، همان پوچی محض و عشقی که نجات دهنده نیست. داستایفسکی نمیخواست شب های روشن را مثل بقیه آثار بالا بلند بنویسد تا بتواند دو اثر دیگر هم خلق کند. ( کامنت زیر پست)

چقدر کتاب هایی که توسط دوستات خونده شدن و بهت هدیه داده شدن رو دوست دارم، احساس می‌کنم بخشی از اون آدم توی لابه به لای صفحه های کتاب باقی مونده، اون دست هایی که برگه های کتاب رو ورق زدن، لب هایی که مداوم تکون خوردن، و چشمانی که رد خط ها رو به این سو و آن سو دنبال کردن، و از همه مهم تر برداشت اون آدم از کتاب، و از این هم مهم تر اینکه همون کتاب رو بهت هدیه بده، مثل اینه که بخشی از روحش رو داره همراه با کتاب تقدیم میکنه و بهت می‌خواد بگه تو هم استحقاق اینو داری که بخشی از داستان این کتاب باشی. باشد از این هدیه ها.

آنچه از دوست رسد نیکوست.

فردیناند به قدری از عشق آشنایی نداشت که عاشق بودن خودش در اون لحظه رو به دیوانگی نسبت میده، انگار که احساساتش برای خودش یک چیز جدید و غریبه بودن.