𝘍𝘢𝘭𝘴𝘦 𝘌𝘲𝘶𝘪𝘭𝘪𝘣𝘳𝘪𝘶𝘮

بعضی انسان‌ها آن‌قدر به ویرانی شبیه‌اند که دوست‌داشتنشان، بیش از آن‌که آرامش باشد، شبیه سقوط است. میانِ شوخی‌های سرد، طعنه‌های بی‌رحم، و جمله‌هایی که هیچ‌وقت مستقیم گفته نمی‌شد، یک وابستگیِ خاموش نفس می‌کشید؛ شبیه دو نفری که تمامِ دنیا را پس می‌زنند اما هنوز، احساسات را در یک آهنگ جا میکنند. و مرگ، درست از همان‌جایی شروع شد که کسی گفت: «اگه یه روزی نبودم…» حالا فقط یک گفتگو مانده، یک خاموش، و آهنگی که هر بار خوانده می‌شود اتاق را از نبودنِ کسی پُر می‌کند برای کسی که همیشه وانمود می‌کرد هیچ چیز اهمیت ندارد. بعضی رفتن‌ها پایان نیستند؛ شبیه نفرینی‌اند که در کلماتِ ناتمام می‌مانند، در پیام‌های خوانده‌شده، و در دلِ کسی که هنوز میانِ آن همه طعنه و خنده دنبالِ اعترافی می‌گردد که هیچ‌وقت گفته نشد.

در ژرفای افکارم گم شده بودم؛ گویی راه خروج، سال‌ها پیش در پساپسِ ذهنم گم گشته بود و من، کم‌کم و نم‌نم، از هم می‌گسیختم؛ در انتظار دستی که مرا از گودال سیاهی به بیرون کشد.

"Iᖴ YOᑌ ᗯᗩᑎT TO ᗷᖇEᗩK ᗰY ᑕOᒪᗪ, ᑕOᒪᗪ ᕼEᗩᖇT ᒍᑌᔕT ᔕᗩY, 'I ᒪOᐯEᗪ YOᑌ TᕼE ᗯᗩY TᕼᗩT YOᑌ ᗯEᖇE🪶"

قلم ادیث🛐🛐🛐

After 5 season, Don't you understand?

“𝖨𝗍 𝗍𝖺𝗄𝖾𝗌 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 𝗆𝗈𝗋𝖾 𝗍𝗁𝖺𝗇 𝗂𝗇𝗍𝖾𝗅𝗅𝗂𝗀𝖾𝗇𝖼𝖾 𝗍𝗈 𝖺𝖼𝗍 𝗂𝗇𝗍𝖾𝗅𝗅𝗂𝗀𝖾𝗇𝗍𝗅𝗒.” -𝖥𝗒𝗈𝖽𝗈𝗋 𝖣𝗈𝗌𝗍𝗈𝖾𝗏𝗌𝗄𝗒, 𝖢𝗋𝗂𝗆𝖾 𝖺𝗇𝖽 𝖯𝗎𝗇𝗂𝗌𝗁𝗆𝖾𝗇𝗍