𝙀 𝙂 𝙊 !

بهت محل نمیدم چون به یه محل دادی

من با واژه‌ها نفس می‌کشم ؛ با کتاب‌ها زندگی می‌کنم و در میانِ مشغله‌های کاری و درسی‌ام ، گوشه‌چشمی هم به قلم‌فرسایی دارم . روحم پر از شوق است و درونم پر از شورِ کشف . اما مادر . . او در جستجویِ چیزِ دیگری‌ست . برای او «خوشبختی» در قابِ چادرِ سفیدِ دخترِ همسایه خلاصه می‌شود . او نمی‌بیند که من در هزارتویِ شعر و اندیشه ، دنبالِ رهایی‌ام . برای او «زنِ موفق» کسی است که به سادگی در چارچوب‌های سنتی بنشیند ، نه کسی که هر روز با کلمات ، جهانی تازه بنا می‌کند . مادرم، نگاهش به پنجره‌ی همسایه است و من ، نگاهم به افقِ اندیشه‌های خودم ؛ و این بزرگ‌ترین شکافِ خانه‌ی ماست . . _تبسم

یادم نمیره گل من بودی یدفعه چیدنت

0:48

خوبه که با رفتارتون ثابت میکنید، لیاقت ندارید رفتارای خوبمو ندارید،منم دیگه نمیشینم نگاهتون کنم یجوری تغییر میکنم که بفهمید،همیشه خوب بودن جزو رفتارای من نیست.

بیا که شهرمون شهر جنگو رگباره بیا که عمری نمونده واسه این سیاره …

این خونه رو بی تو من سردو بی روح نمیخام...

1:17

اینا ترو اذیت میکنن، نیومده خستت میکنن همه جوره من پشت توام،بیا قایم بشو پشت خودم:)

دلم برای گذشته‌ام تنگ شده… برای روزهایی که ساده‌تر می‌گذشتند، برای آدم‌هایی که بودن و حالا فقط خاطره‌شون مونده. کاش می‌شد یه بار دیگه برگردیم؛ نه برای عوض کردن چیزی، فقط برای اینکه دوباره کنارشون نفس بکشیم. کاش آدم‌هایی که یه روز پشتم بودن، امروز هم اینجا بودن… پیشرفتم رو می‌دیدن، بهم می‌گفتن «می‌تونی»، مثل قبل بهم روحیه می‌دادن. بعضی وقت‌ها آدم هرچقدر هم جلو بره، باز دلش برای همون روزها و همون آدم‌ها می‌لرزه. چقدر می‌شه گفت «کاش»؟ کاش زمان کمی مهربون‌تر بود… کاش بعضی رفتن‌ها اتفاق نمی‌افتاد… کاش می‌شد چند دقیقه به گذشته سر زد. دلتنگم… بدجور دلتنگ. دلتنگ روزهایی که دیگه برنمی‌گردن و آدم‌هایی که جاشون همیشه توی دلم خالیه ،

من اگه به کسی چندبار فرصت دادم تو زندگیم هیچ موقع از روی بخشندگی یا ضعفم نبوده، بلکه فرصت دادم که بعد ها خودم حسرت هیچ چیزی رونخورم تهش بگم همه راه ها رو با این آدم رفتم و نشد، پس اگه یه روز گذاشتمت کنار بدون دیگه مسئله بخشش نیست من صرفا دیگه هیچ راه و مسیری با تو نمیبینم...

💔

https://telegram.me/TeIeCommentBot?start=sc-425126-bkMVabL Talk to me,

آقا اینارو کجا شیر می‌کنید خدایی