مـاهـزاد؛

- بیا اینجا خرگوشک + ل...لعنت بهت ن...نمیتونم راه برم

bdsm , dramatic , smut , angest

Lmt : 30 چنل

چنل جدید ببینم متقابل جوین میشم

کسانی که اینجا هستن این پیامو فور کنن تو چنلهای زیباشون جوین بشم و از بقیه چنلها لف بدم؛

-be join.

تهیونگ با همون پوزخند ثابت؛ لب زد و طولی نکشید که بعد رسیدن جونگ‌کوک بهش؛ در حالی که حالا کنارش قرار گرفته بود، با نگرانی و اشاره کردن به پشت ماشین چیزی رو لب زد و تهیونگ که بخاطر صدای هیولا مانند ماشین‌هاشون؛ به وضوح صدای جونگ‌کوک رو نمی‌شنید، سرعتش رو بالاتر برد و بی‌توجه به اشاره‌های بی‌وقفه‌ی کوک، همراه با گفتن کلمه‌ی "دلقکِ عقب مونده" نزدیک به اولین پیچ خطرناک که رسید نیش ترمز گرفت؛ اما هیچ تغییری توی کم کردن سرعت شورلت ماشین و بلافاصله این جونگ‌کوک بود که با ضربه زدن آروم به بدنه‌ی شورلت، تهیونگ رو به خودش اورد و اینبار با صدای خیلی بلند گفت: _ترمز .. ترمزت بریده کامارو!   جونگ‌کوک با نگرانیه بی‌سابقه‌ای؛ لب زد، تشخیصش برای راننده‌ی حرفه‌ای مثل اون سخت نبود تا بفهمه؛ خیلی وقته سرعت تهیونگ حتی ذره‌ای کم نمی‌شه و ثابته و این فقط یه معنی داشت؛ ترمز شورلت ددی کامارو بریده! پس حالا این تهیونگ بود که گنگ و ناباور، با لکنت لب زد: _م-مسیح! .. چیزی تا پیچ نمونده!! لبخند بی‌اراده‌ی هیستریکی روی لب‌های مرطوبش شکل گرفت و وقتی چشمش به چهره‌ی مضطرب و نگران جونگ‌کوک افتاد؛ لبخند عصبیش محو شد و توی دلش چنان خالی شد که شاید به جرئت در جمیع تمام مسابقاتش؛ این دلشوره و دلهره به سراغش نیومده بود و تا به حال تجربه‌ی این نقص فنی مرگبار به وجود اومده رو؛ نداشت و حالا که واکنش نگرانِ اون هیولای سرعتِ خونسرد و بی‌رحم رو نسبت به شرایط اسفناکش می‌دید، یعنی اوضاع بدتر از اونی بود که حتی فکرش رو هم بکنه و شاید همون هیولای سرعت و هانتری که ازش متنفر بود؛ امشب قرار بود تبدیل بشه به ناجیِ زندگیش؟!: _نگران نباش من کمکت می‌کنم سرعتشو بیاری پایین! جونگ‌کوک با صدای بلند و لحن اطمینان بخشی لب زد و تهیونگ بود که همچنان رنگ‌پریده و مات و مبهوت؛ به نقطه‌ای نامشخص از انتهای جاده خیره شده بود؛ با یادآوری اون پسره ژاپنی که آخرین لحظه به یاد داشت کناره ماشینش اون رو دیده و حدس می‌زد یکی از دوست‌های صاحب بوگاتی؛ کنزو باشه که تا یک ساعت پیش ماشینش رو واژگون کرده بود، فاک بلندی گفت و بخاطر ساده لوح بودن خودش، تاسف خورد و با خشم و عصبانیت؛ فرمون ماشین رو بیشتر از قبل زیر دست‌هاش فشرد: _خدا لعنتش کنه! از زیر فشار دندون‌ها و فک قفل شده‌اش غرید و با اخم پررنگ و لحن طلبکارانه و پرخاشگری، رو به جونگ‌کوک؛ با صدای بلند گفت: _چرا می‌خوای کمکم کنی؟! .. می‌تونی بذاری برم ته دره و بمیرم مثل همون راننده‌ی پورشه و بعدشم رکورد امشبو؛ به نام خودت ثبت کنی، مگه تو همینو نمی‌خواستی هانتر؟ تهیونگ که از به زبون اوردن بی‌اراده‌ی اون لقب؛ متعجب شده بود، همونطور که نیم‌نگاهی به جلو و جاده انداخت و باریک شدنش نشون می‌داد چیزی تا اون پیچ مرگ‌بار باقی نمونده؛ نگاهش رو دوباره به جونگ‌کوکی داد که متقابلا از شنیدن اون لقب جا خورده بود و با شنیدن سوال تهیونگ؛ متعجب و گیج بنظر می‌رسید: _خب .. راستش؛ راستش خودمم هنوز دلیلشو نمی‌دونم؛ یعنی مطمئن نیستم! جونگ‌کوک با گنگی و صراحت، لب زد و وقتی چشمش به تابلوی اخطاری افتاد که اون پیچ خطرناک رو با فاصله‌ی یک کیلومتر؛ از هردوشون نشون می‌داد؛ بزاق دهنش رو به سختی؛ اما نامحسوس قورت داد و لب پایینش رو از شدت دلهره گاز گرفت؛ برخلاف چهره‌ی خونسردش که سعی می‌کرد کاملا مسلط به شرایط بنظر برسه، توی دلش قند اضطراب سابیده می‌شد؛ چون نقشه‌ای که توی سرش بود ریسک خیلی پرخطر و بزرگی داشت؛ ولی طولی نکشید که با لحن عصبانی و پرخاشگرانه‌ی دوباره‌ی تهیونگ، به خودش اومد و از بند افکار منفی و دلهره‌آورش؛ فاصله گرفت: _چرا باید به توئه حرومی که کارت کشتن بی‌رحمانه‌ی آدم‌هاس؛ اعتماد کنم؟ _چاره‌ی دیگه‌‌ای هم داری؟ جونگ‌کوک اینبار بلافاصله، با لحن جدی و سرد همیشگیش؛ لب زد و تای ابروش رو با ابهت بالا انداخت: _چطوری می‌خوای انجامش بدی؟! تهیونگ در حالی که لحظه به لحظه افت فشار خونش رو بیشتر احساس می‌کرد و سرمای هوای بیرون، صورت و بدنش رو منجمدتر کرده بود؛ با استرس و نگرانی گفت و بزاق دهنش رو از ترس و دلهره به سختی قورت داد، حق با جونگ‌کوک بود! اون چاره‌ی دیگه‌ای جز اعتماد کردن به پسری نداشت که تا یک ساعت پیش به خونش تشنه بود و فقط و فقط به بردن ازش فکر می‌کرد؛ اما حالا انگار ورق کاملا برگشته بود!: _انقدر ازم سوال نپرس کامارو، وقت زیادی برامون نمونده .. خودت الان می‌بینی!

_می‌دونی کدوم قسمت شورلت رو بیشتر دوست دارم؟ .. خنده‌ی شل جذابی زد و همراه با اشاره کردن سرش به تهیونگ و چشمکی، اضافه کرد: _عقبش! تهیونگ که متوجه‌ی حرف دو پهلو و منظور جونگ‌کوک شده بود، از شدت عصبانیت برافروخته شد و رنگ صورتش رو به قرمزی رفت و بعد از سرعت گرفتن جونگ‌کوک جلو زدنش که ظاهرا به هدفش، "پرت کردن حواس تهیونگ" رسیده بود، فریاد زد: _تو حرومزاده‌‌ی منحرف! قسم می‌خورم تا جنازه‌‌ی خودتو و ماشینتو امشب نبینم؛ بی‌خیال نمی‌شم! تهیونگ با سفت گرفتن بیشتر فرمون که مطمئن بود انگشت‌هاش رو به سفیدی رفته، خواست از جگوار سبقت بگیره؛ اما جونگ‌کوک تمام تلاش‌هاش رو بی نتیجه می‌ذاشت و دو طرف لاین چپ و راست رو با سرعت باورنکردنیش به طور خیلی ماهرانه؛ می‌بست و نمی‌ذاشت تهیونگ حتی ذره‌ای بتونه ازش جلو بیفته! پس این جونگ‌کوک بود که همراه با ویراژ‌های زیبا و حرفه‌ایش؛ برای تماشاچی‌هایی که لایو مسابقه رو می‌دیدن خودنمایی می‌کرد و تهیونگ که چیزی تا لبریز شدن خشم و نقطه‌ی جوشش باقی نمونده بود، باز هم بدون کنترل عصبانیتش؛ فریاد زد: _فاک بهت، می‌شنوی حرومزاده؟! فاک بهت!!! عقب افتادن تهیونگ؛ اونم بعد این همه راهی که هر دوی اونها با سرعت طی کرده بودن، تحقیر بزرگی براش محسوب می‌شد در حالی که حتی رقیبش دیرتر از اون مسابقه رو شروع کرده بود و شاید همون لحظه بود که یاده حرف‌های نامجون هیونگش افتاد و نگرانی‌هایی که اون موقع بی‌مورد می‌دید و حالا به این نتیجه رسیده بود خیلی هم بی‌دلیل نبوده و اتفاقاتی که برای راننده‌ی پورشه نقره‌ای رخ داد بود؛ داشت کم کم براش دژاوو می‌شد و بخاطر عذاب دادن و طولی نکشید که بخاطر سرنوشت تلخ و غم‌انگیزِ اون راننده؛ داد بلندی زد و گفت: _نه!! عمرا اگه تسلیم تو بشم و بذارم اون بلا سرم بیاد! تهیونگ متقابلا با سرعت باورنکردنی؛ فاصله‌اش رو با پشت جگوار کم کرد و بلافاصله با ریسک بزرگی؛ لاینش رو به لاین راست تغییر داد که یک طرف اون لاین کاملا کوه بود و طرف دیگه‌اش؛ ارابه‌ی مرگ هانتر! درست مثل اون پورشه که به همین شکل توی تله‌ی جونگ‌کوک افتاده بود و بین کوه و جگوار کوک؛ در حال متلاشی شدن بود! پس حالا این جونگ‌کوک بود که به طرف شورلت گرفت و لاین رو تنگ و تنگ تر کرد و چند ضربه‌ی سطحی در حد خراش، به بدنه‌ی شورلت زد؛ اما این تهیونگ بود که با فشار دادن دکمه‌ی لانچ کنترل که به شتاب زدگیش کمک می‌کرد؛ از مهلکه و چنگ اون هیولای سیاه مرگ، موقتا بیرون جست و با بیرون دادن نفس حبس شده‌اش "خودشه‌‌ای" رو فریاد زد و اضافه کرد: _حالت اون عقب‌ چطوره مادرفاکر؟! گفتی از عقب پسرم خوشت میاد؛ پس همون پشت بمون و براش مثل یه پت پارس کن؛ هوم؟! تهیونگ همراه با پوزخند و اخم پررنگی، با تنفر آشکاری لب زد و برای هزارمین بار در اونشب، با بیرون اوردن دستش از پنجره‌ی ماشین؛ انگشت فاکش رو بالا اورد و بعد از کم شدن سرعت جگوار، گره‌های ابروش دوباره درهم تنیده شده و با تعجب لب زد: _باز می‌خوای چه غلطی بکنی! مکثی کرد و بعد از پوزخند عصبی‌ای؛ ادامه داد: _من دیگه گولتو نمی‌خورم حرومی، می‌دونم با همه‌ی حریف‌هات همینطوری بازی می‌کنی و کارت همینه! باز هم پوزخندی زد؛ اما اینبار از روی به سخره گرفتن: _مثل اینکه واقعا باورش شده هانتره!

"هانتر"