выживший

به کجاها برد این اُمید مارا؟

روحتون شاد پسرای ایران🖤.

گاهی وقتا دیگه نه حرمتی مونده، نه اعتمادی، نه حسی، نه امیدی و نه چیزی برای درست شدن؛ گاهی وقتا خودتم می‌دونی که مهم نیست چقدر شوک بدی یا تلاش کنی، دیگه هیچی قرار نیست مثل قبل بشه ولی باز هم تلاش می‌کنی، انگار اون بخش روشن کوچیک توی وجودت در برابر تسلیم شدن مقاومت می‌کنه. انگار ذهنت نمی‌خواد باور کنه و دوست داره همون تصویر قشنگ و رویایی ازون فرد رو توی خودش حفظ کنه. انگار به خاطر اون فرد داری از پذیرفتن حقیقت فرار می‌کنی و خودتو کاملا آگاهانه گول می‌زنی و این یکی از غمگین ترین بخش های زندگیه. -دیاکو.

هیچ کدوم از کارایی که برات کردم بخاطر این نبود که منو دوست داشته باشی؛ اون کارارو کردم چون دوستت داشتم.

حسود؟ من سر این پسر روانیم:)

ادم از غریبه زخم نمی‌خوره ولی از خودی خنجر می‌خوره

00:00