Lust for Light

حقیقت این است که انسان تنها برای معدود از همنوعانش معنا پیدا می‌کند.برای اندکی از آنها می‌شود حرف زد،برایشان رفیق بود و رفیق ماند و از سویشان امیدِ رفاقت داشت.

«پرواز را به خاطر بسپار،پرنده مردنی‌ست.»

میان عاشق و معشوق اگر باشد بیابانی ‏درخت ارغوان روید به جای هر مغیلانی

عقربه‌ها،مثل عقرب نیششان را در جانم فرو می‌کردند.بعضی اوقات می‌ایستادند، چنان که نفسم بند می‌آمد و گاهی می‌دویدند، انگار عجله داشتند تا زودتر پیرم کنند.ایستادن‌شان یا دویدن‌شان.فرقی نداشت به هر حال، زهرشان کار خودش را می‌کرد.

طبیبان هر چه گفته اند برای خودشان گفته اند.من این بی حاصلی را به شدت در خودم احساس میکنم.گمان می‌کنم مالیخولیایی شدم و هزاران کودک شیرخواره در من می گریند و از مادر خشکیده‌ای چون من طلب آغوش می کنند.حالا به من بگو چگونه درخت باشم وقتی که بی ثمرم و سبزینگی دستانم خزانیست آغشته به فراقت.به من بگو چگونه درخت باشم وقتی که نه سایه دارم و نه تو را دارم!با لبخند و صبوری به من عتاب می‌کنی و یادآور می‌شوی که تنها نیستم چون خدارا به قلبم هدیه دادی.این مقلطه های شکوه آلود را بر من ببخشا که هر چه هست از برای این است که بدانی هر کجا که سخن از مرد و مردانگی‌ست ذکر توست در دلم.مردانه به شما قول داده‌ام که دوام بیاورم.جان به قربانت که همیشه به قاعده حرف میزنی و این امر در صدای گرم جنوبی‌ت مشهود است.باز هم غر به جانت زده ام.رویم از مرکب این جوهر سیاه تر!و زبانم لال اگر از تو حاصلی بخواهم که خود بی حاصلم و ضعیفه.

کاش زندگی به احترام صبرمان، اندکی مهربان‌تر می‌شد.

«به آن‌جای قصه که یکی می‌آید می‌شد تا خودِ تهران فکر کرد.به اینکه حال خوب می‌شود و نهایت خوش است.به اینکه خرابی استمرار ندارد.به اینکه شادی به عدالت تقسیم می‌شود.به اینکه زیبایی به عدالت تقسیم می‌شود.به اینکه عدالت،عادلانه تقسیم می‌شود.»

هرچند درکش سخت است اما باید گاهی به خودت یادآوری کنی که ما همگی بر زمانِ قرضی زندگی می‌کنیم.

؛

خدایا ما را در میان آرزوهای واهی حیف و میل نکن..

«توقع از خلق،غصه می‌آورد.»