یادداشت‌ها

اتاقم به‌هم‌ریخته‌ست و خودم به‌هم‌ریخته‌تر؛ خسته‌گی اذیت‌کننده‌یی جسم و روحم را فرا گرفته که امانم را بریده و نمی‌گذارد به زنده‌گی‌ام برسم. گوشه‌ی اتاقم نشسته‌ام و چهارطرف را بررسی می‌کنم؛ ۱۹۸۴ که روی میزم دارد خاک می‌خورد، به‌سمتم چشمک می‌زند، اما من حال و حوصله‌ی اضطراب و دلهره‌های وینستون از برادر بزرگ را ندارم. کمپیوترم را به‌قصد فیلم دیدن روشن می‌کنم، ولی فیلم را نصفه‌نیمه رها می‌کنم. با خودم می‌گویم کارهای دفتر درحال تلنبار شدن هستند؛ یک فکری به‌حال‌شان بکن، بعد یاد فکرهای داخل سرم می‌افتم که مدت‌هاست آن بالا تلنبار شده‌اند و کسی به‌سراغ‌شان نمی‌رود. گوشی‌ام را می‌گیرم و قطعه‌ی مون‌لایت بتهوون را پلی می‌کنم؛ چشم‌هایم را می‌بندم و به خودم فکر می‌کنم. این من نیستم! من اتاقم به‌هم‌ریخته نبود، کتاب‌هایم خاک نمی‌خوردند، فیلم‌ها؛ حتا طولانی‌ترین‌هایش را کامل می‌دیدم و کارهای دفترم را نمی‌گذاشتم عقب بی‌افتند. من را چی شده؟ چرا این‌همه خالی شده‌ام؟ چرا دل به هیچ‌چیز نمی‌دهم؟ برای این‌همه یکم زود نیست؟

اگر از زندگی‌ام فیلم سینمایی بسازند، دوست دارم این آهنگ تیتراژ پایانی‌اش باشد!