نآزنین

Paul Cézanne🩸1839–1906

@shining_with_sasa

Sohrab Sepehri🩸1928–1980

@Bira_artgraphy

-Raphael (Raffaello Sanzio)🩸1483_1520

@artsandbooks

- Alphonse Mucha🩸1860–1939

@LightoverBlossom

خب سین هم فعلا خوبه خداروشکر

هستید شروع کنیم؟

این پیام رو فور کنین خوشگل‌ترین پستتون رو بذارم اینجا کلی ویو بخوره.🍭

می‌تونین خودتون مشخص کنین کدوم پست رو فور کنم.

چامه‌های ناگهان.

پترن هایی که استفاده می‌کنی»»

ساندرو بکولا تو کتاب هنر مدرنیسم درمورد اینکه به چه اثری میشه اثر هنری گفت صحبت می‌کنه: وَ دو تا جنبه رو نام می‌بره که میشه باتوجه به اون‌ها یک اثر هنری رو از یک اثر غیرهنری تشخیص داد(مخصوصاً تو دنیای معاصر که مرز ها خیلی دارن کمرنگ می‌شن و همه چیز داره چیز دیگری نام می‌گیره) : ۱. جنبه آپولونیِ هنر ۲. جنبه دیونوسوسیِ هنر جنبه آپولونی هنر برمیگرده به هنجاری که در هنر وجود داره، به چارچوب هایی که برای خلق اثر وجود داره؛ اینکه باتوجه به جامعه، تربیت هنرمند، آموزش هایی که دیده از یکسری قوانین برای خلق اثرش استفاده می‌کنه (می‌تونه روش استفاده از ابزار و مهارت تکنیکی رو هم شامل بشه) بخوام ساده تر بگم، جنبه آپولونی هنر، همون نظم در هنره به طور خلاصه. در کنارش جنبه دیونوسوسیِ هنر به ناهنجاری، قانون شکنی و بی‌نظمی در اثر اشاره داره؛ اینکه اثر یک سری جاها می‌تونه قوانین جامعه، استفاده از ابزار و... رو زیر پا بذاره و به خلاقیت بدل بشه؛ جنبه دیونوسوسی به هنرمند کمک می‌کنه تا بتونه چیزی متفاوت و جدید خلق کنه. تو این کتاب این دو جنبه رو در قالب‌ها و با نام‌های دیگه هم نام می‌بره و به نظریه هنرمند های دیگه مثل پیت موندریان رو هم اشاره می‌کنه؛

+ موندریان خودش از هنرمند های بسیار شناخته‌ شده‌ی آبستره‌ست.

حتی برای درک بهترشون این جنبه‌ها رو در علم روانشناسی هم بررسی می‌کنه. وَ در نهایت بُکولا به این موضوع اشاره می‌کنه که زمانی میشه یک اثر هنری رو اثر هنری نامید که این دو جنبه‌ آپولونی و دیونوسوسی (نظم و بی‌نظمی/چارچوب و بی‌چارچوبی) در اثر به تعادل برسه و هنرمند بتونه هر دو رو تقریباً با تناسب در اثرش نشون بده.

ساندرو بکولا تو کتاب هنر مدرنیسم درمورد اینکه به چه اثری میشه اثر هنری گفت صحبت می‌کنه: وَ دو تا جنبه رو نام می‌بره که میشه باتوجه به اون‌ها یک اثر هنری رو از یک اثر غیرهنری تشخیص داد(مخصوصاً تو دنیای معاصر که مرز ها خیلی دارن کمرنگ می‌شن و همه چیز داره چیز دیگری نام می‌گیره) : ۱. جنبه آپولونیِ هنر ۲. جنبه دیونوسوسیِ هنر جنبه آپولونی هنر برمیگرده به هنجاری که در هنر وجود داره، به چارچوب هایی که برای خلق اثر وجود داره؛ اینکه باتوجه به جامعه، تربیت هنرمند، آموزش هایی که دیده از یکسری قوانین برای خلق اثرش استفاده می‌کنه (می‌تونه روش استفاده از ابزار و مهارت تکنیکی رو هم شامل بشه) بخوام ساده تر بگم، جنبه آپولونی هنر، همون نظم در هنره به طور خلاصه. در کنارش جنبه دیونوسوسیِ هنر به ناهنجاری، قانون شکنی و بی‌نظمی در اثر اشاره داره؛ اینکه اثر یک سری جاها می‌تونه قوانین جامعه، استفاده از ابزار و... رو زیر پا بذاره و به خلاقیت بدل بشه؛ جنبه دیونوسوسی به هنرمند کمک می‌کنه تا بتونه چیزی متفاوت و جدید خلق کنه. تو این کتاب این دو جنبه رو در قالب‌ها و با نام‌های دیگه هم نام می‌بره و به نظریه هنرمند های دیگه مثل پیت موندریان رو هم اشاره می‌کنه؛

+ موندریان خودش از هنرمند های بسیار شناخته‌ شده‌ی آبستره‌ست.

حتی برای درک بهترشون این جنبه‌ها رو در علم روانشناسی هم بررسی می‌کنه. وَ در نهایت بُکولا به این موضوع اشاره می‌کنه که زمانی میشه یک اثر هنری رو اثر هنری نامید که این دو جنبه‌ آپولونی و دیونوسوسی (نظم و بی‌نظمی/چارچوب و بی‌چارچوبی) در اثر به تعادل برسه و هنرمند بتونه هر دو رو تقریباً با تناسب در اثرش نشون بده.

دقیقا بنظرم هنرمند هایی که رئال کار میکنن می تونن از پتانسیل ذهنشون استفاده کنن

دقیقا خیلی موافق هستم رئال درواقع یک سبک طبیعی در عین حال ذهنی هست که هنرمند باید از طریق ذهن ایده خلق کنه.

دقیقا بنظرم هنرمند هایی که رئال کار میکنن می تونن از پتانسیل ذهنشون استفاده کنن

دقیقا خیلی موافق هستم رئال درواقع یک سبک طبیعی در عین حال ذهنی هست که هنرمند باید از طریق ذهن ایده خلق کنه.

و اتفاقا شما وقتی می‌خواید طراحی رو شروع کنید اول بهتون تاکید میکنن که چجوری رئال کار کنید بعد برین سمت مابقی چیزا. چیزی که اهمیت داره اینجا به مهارتت وابسته نمونی و از خلاقیتت استفاده کنی

رئال کار کردن مهارت یه شخص رو نشون میده اما وقتی هنرمند خطاب میشه که اون کاری که خلق کرده این باشه آدم رو به فکر فرو ببره. حالا می‌خواد ترکیبی از خلاقیت باشه یا هرچیز دیگه. نه اینکه صرفا فقط کپی کرده باشه

بازم کمکی بود، خوشحال میشم بتونم کاری انجام بدم برات