ᴹᵉᵗᵃˡ ¹²⁰ ᴰᵃʸˢ ⁱⁿ ᵀᵃᵇʳⁱᶻ

.

جایش خالی میماند و جای خالیَش از بودن خیلی‌ها قشنگ‌تر است.

دیوار اعدامم من هر روز تیرباران میشم و هیچوقت نمیمیرم.

خودت میدونی دلیل مُردنَم تویی ، نمیتونی یه مُرده رو متهم کنی.

"نگاهش همراهم شده و خیالش همدمم!‏ همه وقت هست و هیچوقت نیست، همه جا هست و هیچ جا نیست، آخ از این قرارِ بعد از بی‌قراری؛‏ اما این احوالات به جنون بیشتر شبیه تا عشق...

تو ک بلدی دروغ ، خوددانی مختاری...

پرتگاهی بود، درحال انس گرفتن با طبیعت بودم و فکرهای بسیاری به تو می‌کردم، تا حدی در افکار تو غرق شده بودم که پاهایم ول رفت و تا تهه‌ دره چپ و راست می‌شدم، سنگهای گوناگونی به گیجگاهم ضربه می‌خورد و ناقص شدم، اما هنوز درحال قدم زدن در رویای تو بودم. من چنین بودم، تو چه بودی؟ یک رهگذر؟.

پله را بالا می‌روم، تا او را دید بزنم. در آغوش دیگری عشقبازی می‌کرد؛ خودم را از بام پرت کردم.

هر شب تیر خلاصی روی گیجگاهم رها می‌کنم و اصابت نمی‌کند. چرا نمی‌گذارند راحت باشم و جسم مرده ی خود را اسیر دیگران کنم

تو هیچوقت نفهمیدی من چقدر شب‌ها بیدار موندم و به این فکر کردم که چرا برات کافی نبودم.