نقطه.

حالا بیدار بمان و شراب بنوش و کنار پنجره سیگار بکش و به تاریکی بیرون خانه نگاه کن. به کسی فکر کن که کلمات را طوری می‌چید که از تو خدایی مرئی برای مردم بی‌لبخند قبیله‌ی بی‌عشق بسازد. اما آن آدم ساده از من رفته است و آن خداواره‌ی زیبا از تو. و ما تنها، آدم‌هایی معمولی هستیم، همان که می‌ترسیدی یک روز بشویم. و این نفرینی برای هر دوی ماست.

حمید سلیمی

هر بار که از تو می‌نویسم، کلمه‌ها خسته می‌شوند، انگار یادشان می‌آید که قرار است دوباره نرسند. تو از من عبور کردی، و من هنوز میان فعلِ "بودن" و "رفتن" گیر کرد‌ه‌ام.

لازم نیست مرا دوست داشته باشی. من تو را؛ به اندازه‌ی هردومان دوست دارم.

عباس معروفی.

کتابی بود که از من گرفتی و برنگرداندی، در حاشیه‌ی یکی از صفحه‌هایش نوشته بودم: «آدم‌ها نمی‌روند، فقط دیگر صدا نمی‌کنند.» و حالا هر بار که سکوت خانه‌ام را می‌شنوم، یادم می‌افتد که هنوز در همان جمله جا مانده‌ام.

گاهی خیال می‌کنم اگر روزی دوباره ببینمت، نه لبخند می‌زنم و نه گریه. فقط نگاهت می‌کنم، تا مطمئن شوم هنوز همان مردی هستی که در خاطراتم می‌گریختی. تمام این سال‌ها، به اندازه‌ی یک سلام ساده از من دوری، اما من به اندازه‌ی یک عمر دلتنگی، به تو نزدیکم.

من در ذهنم با مرگ چای می‌نوشم. حرف نمی‌زنیم؛ فقط نگاه می‌کنیم به بخاری که از استکان بالا می‌رود. می‌دانیم آخرش او می‌ماند و من نمی‌مانم، اما فعلاً همین سکوتِ میانِ جرعه‌ها، به اندازه‌ی زندگی آرام است.