a piece of your cake.
前往频道在 Telegram
🫖@herladyofcameliasBot /t.me/HidenChat_Bot?start=6375112375 'nothing just tea addiction [مرا به خانه‌ام ببر اگرچه خانه، خانه نیست]
显示更多未指定国家未指定类别
228
订阅者
无数据24 小时
-27 天
-230 天
帖子存档
Repost from N/a
«مسکنه نوستالژی واسه فراموشیِ امروز»
از جمله مواردی که می‌توان بر اساس آن تمدن‌ها را مورد قضاوت قرار داد، آثار هنری به جا مانده -یا بهتر بگویم- به جا ماندن آثار هنری‌ست.
"هنر ماندگار"
اثری که در دوران پس از خلقش نیز ارزشمند و گاها ارزشمندتر از قبل باشد
و موسیقی به عنوان یک هنر جاری (حتی در زمینه روزمرگی‌هایمان) نسبت به آثار تجسمی -که اساسِ خلقشان ماندگاری است- سخت‌تر ماندگار می‌شود و برای بررسی این‌مورد مثال منصفانه‌ایست.
در همین لحظه که این را می‌نویسم "ما به هم محتاجیم" از گوگوش را گوش می‌دهم. اثری که مادرم نیز خاطراتی با آن ساخته است، یا بهتر و با مراجعه به پلی‌لیست اسپاتیفایم بگویم که بخش عمده‌اش با کاست‌های داریوش پدرم همپوشانی دارد، گاها روزها و شب‌هایی را با ترانه‌هایی می‌گذرانم که تاریخ انتشارشان به جوانی مادربزرگم برمی‌گردم و اکنون در خدمت خلق لحظات جوانی بنده اند (و به جد می‌گویم سال‌ها بعد فرزندم را حین گوش سپردن به آن‌ها خواهم دید.)
بدیهی است که موسیقی دهه‌ی پنجاه به قبل را (بر خلاف موسیقی این عصر که رسما تاریخ انقضا دارد و پس از آن فاسد می‌شود و کمتر می‌بینیم اثری که شش / هفت ماه پیش خلق شده را همچنان مورد استفاده قرار گیرد ) می‌توان "ماندگار" نامید.
هنر ماندگار جزو خسارات زیرپوستی و البته تاثیرگذارِ این حکومت آخوندی بود و بس که درد بر سرمان آوار کردند کمتر به آن پرداختیم اما تا می‌شد از این میوه‌ی پوسیده در سبدِ فرهنگمان خوردیم.
(به دلیل فقدان اطلاعات مقایسه را در همین محدوده نگه می‌دارم و سخن را دراز نمی‌کنم، اما در عین حال آنچه که عیان است چه حاجت به بیان است؟)
