a piece of your cake.

این جلسه یک i would have stolen you a whole orchestra می‌طلبه.

"زندگی سراسر رنج و اندوه است؛ منشأ تمام این آلام و رنج‌ها امیال و تمنّاهاست و برای از بین بردن این رنج باید از آرزوها و خواست‌ها گذشت"

همینکه جسم می‌گیری محکوم به رنجی.

من هربار که خواستم گذر کنم از این مسیر وجودم را در آیینه تنهاتر از مادر یافتم.

«مالیخولیا: آن هنگام که نمی‌توان نامی برای اندوه گذاشت.» _ژوزف ژوبر «اندوه، ۱۹۰۰» از هنری مارتین «sorrow, 1900» By Henri Martin

«وقتی دندونت درد می‌کنه، زبونت هی می‌ره سراغش. همیشه از زخم خبر داری.» خیلی وقت‌ها به این فکر می‌افتم که چرا سراغ زخم‌هامون می‌ریم؛ انگار می‌خوایم مطمئن بشیم هنوز درد می‌کنن یا نه. شاید غم هم همین‌طوری کار می‌کنه، یا دل‌شکستگی. موضوع این نیست که دلمون بخواد زخم رو دوباره باز کنیم، نه، فقط گاهی حس می‌کنم یه گوشه از وجودمون هنوز می‌خواد همون‌جا دیده بشه، هنوز امید داره یه روز کسی همون‌ جایی بغلمون کنه که اولین بار زخمی شدیم.