بتمن در نخلستان 🌴

برق رفت کاش منم.

اول صبح یکیم، از ساعت ۷ تا ۱۲ یکی دیگه ازون به بعد هم یکی دیگه

امروز مردی هستم که دلش زن می‌خواد؛ مثل دیروز و احتمالاً فردا

من بعد از نشون دادن حس واقعیم به آدما:

تا وقتی آدما احساساتشون رو واضح نگفتن، جای خالی حرفاشونو با حدس پر نکنیم.

مشکل خیلی از آدما این نیست که همدیگه رو دوست ندارن؛ مشکل اینه که همدیگه رو کامل نمی‌شناسن.

بعد کات، پسرا معمولاً امیدوارن نفر بعدی بهتر باشه؛ دخترا امیدوارن نفر بعدی شبیه قبلی نباشه.

دیدن یه فرد ۱۷ـ۱۸ ساله بیشتر از هر چیزی یادم میندازه که زمان منتظر هیچ‌کس نمی‌مونه.

وقتی میبینم یه سری آدما هنوز ۱۷-۱۸ سالشونه حسودیم میشه

گرمای خوب، گرماییه که خودت روشنش کرده باشی. غیر از این باشه قطعاً ظلمه

وقتی از آدم اشتباه فاصله می‌گیری، زندگی آروم‌آروم رنگش برمی‌گرده؛ از پوستت گرفته تا دلت.

اگه یکی بیشتر از اینکه آرامشت باشه، اضطرابت شده، رهاش کن. یه روز می‌بینی هم حالت بهتره، هم چهره‌ت.

منم همین‌طور کانر عزیزم و UFC ، منم همین‌طور.

منم همین‌طور لیندزی گراهام عزیزم، منم همین‌طور.

منم همین‌طور هالند عزیزم و جام جهانی، منم همین‌طور.

یکی از نشونه‌های آرامش، دست کشیدن از قانع کردن آدم‌هاییه که قصد قانع شدن ندارن.

اصرار برای فهمیده شدن توسط کسی که تصمیم گرفته نفهمدت، فقط هدر دادن انرژیه.