Eunoia | Sara Akbari

شباهتِ روزها، چشمِ آدم را به پیشامدهای خوبِ روزمره می‌بندد. ✍🏻|#انوش

نابینا هم می‌توانست فروغِ چشمانش را ببیند. ناشنوا هم می‌توانست نفس‌های بی‌ریتمش را بشنود. نادان هم حس می‌کرد که حقیقت، بی‌نیاز از دیدن و شنیدن، خودش را به جانِ آدم می‌رساند، اما او این‌ همه شجاع نبود. ✍🏻|#انوش

آخ، چشم‌هایش چشم‌هایش، چشم‌هایش، چشم‌هایش می‌کُشد مرا غرق می‌کند خیال و نگاهم را شراب شرمگین می‌شود آخ، شراب! دوست دارم سر بکشمش اما شرابِ چشم‌های او را که هم خدا شود و هم خرما قهوه‌ای در دریای خورشیدِ چشمانش جاری‌ست آخ، قهوه آخ که بعد از چشم‌های او قهوه مرا حکمی شراب دارد از مرگ برگشته‌ام خاک هنوز روی پیراهنم در خواب است مرگ را چه خلعِ سلاح کرد؟ آخ که باز چشم‌هایش در سرِ مزارم خورشیدِ نگاهش تابید نَفَس در جانِ من دمیده شد خدا از آسمان‌ها گفت: برخیز حیف است تو بمیری و دیگر کسی در گردِ چشم‌های او طواف نکند آخ، چشم‌هایش مرا مدهوش می‌کند آخ، چشم‌هایش که بوسیدن دارد و آخ، خدایِ چشم‌هایش که پرستیدن دارد #لیمه_حمیدی

چه بدانم… گمان می‌کنم با تو، دنیا دوباره جان می‌گیرد، می‌گیرد نه؟ آفتاب با آسمان آشتی می‌کند و باز می‌تابد؟ ابرها با دیدن دست‌هایم در دست‌هایت اشکِ شوق می‌ریزند؟ زمینِ تشنه از اشک‌های ابر سیراب می‌شود و گل‌های پژمرده جان تازه می‌گیرند؟ درختان دوباره به سبزی عادت می‌کنند و شاخه‌ها نفس می‌کشند؟ پرنده‌ها نغمه‌ی وفا را بر شاخه‌های سر به هوا از نو می‌سرایند؟ رودها و دریاهای خروشان و روان پناهگاه امنی برای ماهی‌های خسته می‌شوند؟ شادی چه؟ آیا مهمان دلم می‌شود؟ لبخند، هدیه‌ای از تو می‌باشد که در تار و پودم ریشه می‌زند؟ وای… امید را فراموش کرده‌ام، امید کجا خواهد ماند؟ آرزوهایم با تو رنگ حقیقت می‌گیرند؛ روحم، دلم، تار و پود هستی‌ام… همه با تو زنده می‌شوند؟ تو بگو…؟ با تو، زندگی‌ام چه رنگی می‌شود؟ رنگارنگ…؟ رنگِ شور، نور، آفتاب، باران و لبخند؟ همه‌ی جهان، در یک نگاه با تو چگونه خواهد بود!؟ ✍🏻|#انوش

روشن‌ضمیران انوش! ماه مهمانی خدا بر همه‌تان پر برکت باشد؛ در این ماه که به خدا نزدیک‌تر از نزدیک هستیم برای انوش‌تان از صدق دل دعا کنید حتما... حقیقت دارد که دعای مومن به حق مومن رد‌خور ندارد، من به شما و شما به من دعا کنید که می‌دانم همه محتاج دعاییم...!🥹🤍

در ژرف‌ترین گودال‌ ناامیدی؛ باز هم امیدوار...

🥀❤️‍🔥

مزار ولنتاینی!😍

در بهتِ باور، چه سخت و تلخ، روزگار برایم تراژدیِ دردباری شد؛ عمری که در شکنجه‌ای نامرئی گذشت و هنوز مرثیه‌ی ناتمام خویش را زمزمه می‌کند. چقدر خسته‌ام، چقدر تکیده و با این‌همه، دلم می‌خواهد دوباره در اوجِ باورهای کودکی دخترکی شر و شیطان باشم که روزهایش را با پایین‌وبالا پریدن و شیطنت و شب‌هایش را در آغوشِ عروسک خرسیِ کوچک به خیال‌بافی‌های کودکانه بسپارد. امروز روبه‌روی آینه ایستادم و خودم را در ورای آن قابِ محزون بازشناختم. چه اندازه در تناقضم با آن معصومِ بی‌خبر از دنیا… ✍🏻|#انوش

من می‌شنوم رنگ صدا را آبی آهنگ تر ترانه‌ها را آبی در موج بنفش عطر گل می‌بینم موسیقی لبخند خدا را آبی #امین‌پور

📝••یاداشت ◇ نقش خودت را بازی کن! دو روز از آغاز صنف واکسین گذشته بود و من هنوز با نامِ شاگردانم آشنا نشده بودم، چه برسد به دنیای درون‌شان… شماره‌ای ناشناس بی‌مقدمه در واتسپ تماس گرفت. لحظه‌ای دو دل شدم، اما جواب دادم؛ یکی از شاگردان دوره بود. حرف‌هایش تمام نمی‌شد؛ از درد گفت، از گره‌هایی که زندگی به دست و پایش زده بود. نزدیک به یک ساعت من حرف زدم و او فقط شنید… گریه مجال ادامه برایش نمی‌داد. وقتی حرف‌هایم تمام شد، آرام گفت: «استاد، کاش جایم را در زندگی با شما عوض می‌کردم.» جمله‌اش مرا مکث داد. ندانستم مرا چه دیده که چنین آرزویی کرده است؛ من نه مثبت‌اندیشم، نه صبور، نه قوی‌ام و نه آن‌قدر سخت‌کوش که الگوی کسی باشم. اما یک چیز را خوب فهمیدم: او زندگی مرا بی‌جنجال تصور کرده بود و این، تلخ‌ترین سوءتفاهم دنیاست. تا نفس هست، ملال هم هست. فرقی نمی‌کند در چه نقشی باشی و با چه دغدغه‌ای دست‌وپنجه نرم کنی. هیچ زنده‌جانی در هیچ‌جای این جهان آرام نزیسته است. خدا‌ بنده‌ای را برای «نبودن» نیافرید. آرامش، در مرگ پنهان نشده. این‌که بعضی‌ها مرگ را پناه می‌دانند خطای خسته‌هاست. هم‌سفر انوش! حسرتِ بودن در زندگی دیگری را نخور و آرزوی سرنوشتی دیگر را نکن؛ باور کن اگر حالِ دیگری را هم داشتی، باز در آرزوی زندگیِ دیگری، با نقشی دیگر می‌سوختی. زندگی، همین است: بودن با تمامِ آشوب‌هایش. ✍🏻|#انوش