秋菜.

نبضم از طغیانِ درد متورم بود و تنم... از وسوسه‌ی متلاشی گشتن.

نبضم از طغیانِ درد متورم بود و تنم... تنم از وسوسه‌ی متلاشی گشتن.

نبضم از طغیانِ درد متورم بود و تنم... تنم از وسوسه‌ی متلاشی گشتن.

به قول خاکستری بیگانه؛ گویی دو انسان شارلاتان در ذهنم زندگی می‌کنند؛ یکی مرا به ویرانی می‌کشاند و دیگری قسم می‌خورد که قصد نجاتم را دارد، اما من می‌خواهم هر دو را به سکوت وادارم و برای نخستین‌بار، بی‌آنکه صدای هیچ‌کدام را بشنوم، زندگی کنم.

وقتی 🔳 گوش دادی، یاد من بیوفت باشه؟

انگار من موندم و این کلبه‌ی چوبیِ خاک‌گرفته، با پنجره‌هایی که مدت‌هاست رو به هیچ منظره‌ای باز نشدن و دیوارهایی که دیگه حتی پژواکِ خاطراتم رو هم پس نمیدن. قلمم گوشه‌ای افتاده و احساساتم، مثل برگ‌های خشکِ پاییزی، زیرِ غبارِ روزهایی دفن شدن که دیگه حتی یادآوریشون هم چیزی توی دلم تکون نمیده. عجیب نیست؟ اینکه یه روزی از شدتِ احساس، برای هر چیزی هزاران کلمه داشتی و حالا از شدتِ خالی بودن، حتی نمی‌دونی باید از کجا شروع کنی. انگار نه چیزی برای نوشتن مونده، نه کسی برای خوندن؛ فقط یه کلبه‌ی قدیمی، یه سکوتِ بی‌انتها و روحی که دیگه حتی حوصله‌ی روایتِ ویرانیِ خودش رو هم نداره.

حرف من به همه‌ آدم‌های دورم :

به صدای Gracie گوش بدیم و کمی به ماه نگاه کنیم..

قاطی آدم‌ بزرگ‌ها که می‌شی یه شب به آسمون نگاه می‌کنی و می‌بینی خیلی وقته دیگه با ماه حرف نزدی.

شاید بعضی روح‌ها برای ماندن در خاک آفریده نشده‌اند؛ حتی اگر آسمان، بهای شکفتنشان را با خون طلب کند.