Unspokens

نیست رنگی که بگوید با‌ من اندکی صبر، سحر نزدیک است. هر دم این بانگ برآرم از دل: وای، این شب چقدر تاریک است! خنده ای کو که به دل انگیزم؟ قطره ای کو که به دریا ریزم؟ صخره ای کو که بدان آویزم؟ مثل این است که شب نمناک است. دیگران را هم غم هست به دل، غمِ من لیک، غمی غمناک است.

امّا امیدوارم نرسی. امیدوارم اگرهم که رسیدی، بار شرمتو زمین بذاری، ایگوی شکستت رو دوخته نشده بُکُشی و با خودت آشتی کنی.

کافیه به نقطه ای برسی که ببینی به خاطر یه ضعف همیشگی چقدر از خودت فاصله گرفتی، تا قضاوتت رو برای همیشه نسبت به دیگران و اشتباهاتشون از دست بدی.

بر خود خیمه زنیم، سایبان آرامش ما ماییم ماورش صخره‌ایم، ما صخره‌وزنده‌ایم ما شب گامیم، ما گام شبانه‌ایم پروازیم و چشم به راه پرنده‌ایم تراوش آبیم و در انتظار سبوییم در میوه‌چینی بی‌گاه، رویا را نارس چیدند و تردید از رسیدگی پوسید بیایید از شوره‌زار خوب و بد برویم چون جویبار آینه‌روان باشیم، به درخت، درخت را پاسخ دهیم و دوکران خود را هر لحظه بیافرینیم، هر لحظه رها سازیم برویم، برویم و بی‌کرانی را زمزمه کنیم. - سهراب سپهری

در هوای دوگانگی تازگی چهره‌ها پژمرد بیایید از سایه روشن برویم بر لب شبنم بایستیم در برگ فرود آییم و اگر جا پایی دیدیم مسافر کهن را از پی برویم برگردیم و نهراسیم، دریا بوان آن روزگاران، نوشابه جادو سر کشیم شب بوی ترانه بوییم، چهره خود گم کنیم از روزن آن سوها بنگریم، در به نوازش خطر بگشاییم خود روی دلهره پیر کنیم نیاویزیم نه به بند گریز، نه به دامن پناه نشتابیم نه به سوی روشنِ نزدیک، نه به سمت مبهم دور

قاصدک شعر مرا از بر کن بنشین روی نسیمی که ز احساس برون می آید برو آن گوشه باغ سمت آن نرگس مست که ز تنهایی خود دلتنگ است و بخوان در گوشش شعرم را و بگو باور کن یک نفر خواب تو را می بیند یک نفر یاد تو را دمی از دل نبرد یک نفر شور دلش عشق صمیمانه ی توست قاصدک شعر مرا از بر کن... - سهراب سپهری

وسیع باش، و تنها، و سر به زیر، و سخت.