| صدایم بزن |

من باشم و تو؛ پاییز، عصر، هوایی تاریک و سرد و نمور و دل‌گیر، نشسته باشیم در کنار آتشی که آرام می‌سوزد و صدای ترق‌وتروق و بوی چوب نیم‌سوز کاجش هوا را پر کرده باشد؛ و تکیه داده باشی بر من، و صورتمان گرم باشد و پشتمان یخ کرده. دستم را دورت و پتو را دورمان تنگ‌تر کرده باشم و تو را به خودم... که کمی از بودنت برای رد شدن و جان بردن از تمام پاییز کفایت است و کمی از لبخند لب‌های از سرما ترک‌خورده‌ات برای تمام زندگی. خیال.♥️