کماکان.

سیاهی جوهر آزارم می‌دهد... پس تو خیالم را رنگ بزن جهانی خلق کن که بوی سبزه بدهد و در آسمانش، گنجشک ها پرواز کنند... جهانی که اسارت را نشناسد و با گلوله و خون، صنمی نداشته باشد. اندوهِ مرا طوری بِکِش، که غم‌انگیز به نظر نرسد. هاله‌ی ماه

maybe in another universe I don't lose my teenage years to جمهوری اسلامی

It's a prison for dreams and for hopes And still we believe there is God

زنده بمونید، همین

غمگین زاده نشدم، بر استخوانم هک شده است

یادِ تو کردن گناهه

گفت: چیزی را بیاب که دوست داری و بگذار تو را بُکُشد. من وطن را یافتم. خانه را، آزادی را. هاله‌ی ماه

غنی از همه چیز؛ جز عشق، دیده‌ای روشن، میهنی آباد، بیانی آزاد، هویتی پذیرفته، روحی رها، خیالی راحت... جز "زندگی"، به معنای حقیقی واژه و ما همچنان نفس می‌کشیم‌. غنی از همه چیز؛ جز تفکری مطمئن، جز نگاهی شنوا، لمسی نرم، نوازشی آرام. غنی از همه چیز؛ غنی از غم. غنی از اسارت، از درد. هاله‌ی ماه

من دوست ندارم بمیرم. اما اگر آن سوی این دیوار نیکا، مهرداد، سپهر و مهسا، مانی، کیان و آیدا ایستاده باشند، مرگ آنقدر ها هم ترسناک به نظر نمی‌رسد. هیچ چیز تمام نشده است. نه این خشم، نه قصه‌های خونینِ جاری در خیابان‌ها و نه آوازه‌ی آزادی‌مان. باز هم خواهیم رفت باز هم لاله‌ای خواهد رویید و آن گل شاید، برای یکی از ما باشد. روز ها می‌گذرند، زندگی ادامه دارد ما نیز. روزی می‌رسد که ورق برمی‌گردد یک روز خوب می‌آید می‌دانم. همه‌مان می‌دانیم... اما آن روز حتی، دیگر همان‌ آدم‌های پیش از هجده دی نخواهیم بود. چیزی در ما شکسته‌است. چیزی که، جبران پذیر نیست. هاله‌ی ماه