صحیفهٔ‌سجادیه.

یادمان دادی دل‌هایمان که شکست، دنیا که تیره شد و تار، امیدهامان که کور شد از نااُمیدی‌ها، آراممان که رفت و قلب‌هایمان ناآرام شد، سجاده وا کرده و سمتِ نور مطلق دو زانو نشستهْ بگوییم: «ای آرامشِ هر ناآرامِ غریب، ای گشایشِ هر اندوهگینِ دل‌شکسته، ای کمک‌دهنده‌ی هر خوار شده‌ی تنها..» یادمان دادی وقتی خجالت از گناه، سر و رویمان را گرفت، سر به زیر انداختهْ محضر حضرت باری عرض کنیم: «منم که خطاها پشتم را سنگین کرده و منم که گناهان عمرم را نابود ساخته و منم که به نادانی‌ام تو را نافرمانی کردم.. ای خدای‌من آیا حضرتت به کسی که تو را بخواند رحم می‌کند؟ تا در خواندنِ تو اصرار ورزد؟ » تو یادمان دادی یابنَ‌ اباعبدالله و الا ما کجا و این کلمات؟ اصلا اینها را گفته‌ای که ما یاد بگیریم ادب را و چگونه خواستن را و چگونه پاک شدن را.. یابنَ‌ اباعبدالله «به اندازه‌ای به ما خوبی کرده‌ای که سپاس و شکرمان از آن عاجز است.» تولدِ شما مبارکِ ماست. *فرازها از دعای ۱۶ #صحیفه‌سجادیه

خداوندا؛ خشکی سرزمینِ ما را با بارانت برطرف فرما. *از دعای محترم [۳۶]، دعای آن حضرت هنگام مشاهده‌ی ابر، باران و رعد.

- مثلا شما ظرافت و زیبایی دعا رو در ادامه ببینید: [تا از برکتِ آن باران] روزی‌ها را وسعت بخشی، از ابری انباشته، لذت‌بخش، گوارا، فراگیر و غُرّان، که بارانش اندک نباشد و برقش نفریبد..

«پروردگارا برای ما باران فرست، و رحمتت را به بارانِ پُر آب و فراوان بر ما بگستران، از ابری که برای گیاهِ زیبای زمینت در تمام ناحیه‌ها و اطراف سوق داده شده.. و فرشتگانِ بزرگوار نویسنده‌ات را به فرستادنِ بارانی سودمند و پیوسته از جانبِ خودت گواه گیر.. بارانی که فراوانی‌اش وسیع، و آمدنش سریع باشد..» *از دعای محترم [۱۹]، دعای آن حضرت هنگام درخواست باران.

«..پروردگارا از دلِ همچو سنگی که با وسوسه زیر و رو می‌شود و به آلودگیِ گناه و سیاهیِ نافرمانی آلوده شده به تو شکایت می‌کنم.. خدایا، از چشمی که از گریه‌ی ناشی از هراسِ تو خشک شده، و در عوض به مناظری که خوش‌آیندِ آن است خیره گشته به تو شکایت می‌کنم..» *از دعای دوم مناجات پانزدهگانه، مناجاتِ شکایت ‌کنندگان.

مرا از چیزهایی که از تو دورم می‌سازند و میان من و بهره‌ام از تو فاصله می‌شوند و مرا از درخواست خود باز می‌دارند، در پناه خود آور. •#صحیفه_سجادیه، دعای۴۷•