اِنقباضِ مغزَم؛

فقط میدانم آدم گاهی آنقدر خسته میشه که دیگه منتظر هیچی نیست.

‌ همه چیز را از دست داده بود حتی تنهایی را. آلبر کامو ‌

عشق، تنها بهانه‌ای بود برای زنده ماند.

سکوت و تنهایی عجیبی در جریانه

معاشرت با آدما حالم رو به هم میزنه

برای کشورم برای مردم ؛ زنده باد ایران

و قسمت ناراحت کننده همینه

هنوز زندم

حس بدیه که از خواب پاشی و ببینی اونی که نباید بلاکت کرده و برای همیشه رفته

00:00

‌ چرا نمی‌ایستیم؟! این را اولی گفت؛ با پاهای تاول‌زده و زانوهای دردآلود، زنش را کشته بودند با گلوله‌هایی مقدس که از تفنگ‌هایی مقدس شلیک می‌شدند؛ خودش را کشته بودند با قرص‌هایی که نمی‌دانست کجاست؛ که چرا عقربه‌های ساعت تکان نمی‌خورند، که این اتاق قبلا برای دو نفر جا داشت، این تخت برای دو گریه؛ که در این قابِ‌عکس‌ها هنوز عکس کسی‌ست، که موبایلش را درآورده بود تا فیلم بگیرد از آن‌همه دیوانگی که در سرزمین‌هایی دور، امید صدایش می‌زنند؛ که خواسته بود بگوید ما... که گلوله حرف میم را ناتمام گذاشته بود مثل بیداری، که رؤیایی شیرین را ناگهان تمام می‌کند..

بن‌بست‌های تنهایی طعنه تو را به من می‌زنند؛ بگو از کدام خیابان رفته‌ای که بعد از تو هیچ راهی به خانه ختم نمی‌شود؟

نه قهرم، نه دلخور. فقط دیگه دلم برای اون چیزایی که یه وقتی برام مهم بودن ، نمیلرزه فهمیدم که هر چیزی ارزش جنگیدن نداره و بعضی جنگا فقط خستت می‌کنن، نه برنده ت.

فردا..

Alone 00:00

در وجودم حس فقدانی‌ست که قادر به بیان آن نیستم؛ گویی همه چیز می‌توانست جور دیگری باشد.

سال‌ها بعد در مورد ما خواهند نوشت؛ مردمانی بی‌ تصمیم، در حاشیه جهان خویش گران زندگی می‌کردند اما، ارزان می‌مردند.