اِنقباضِ مغزَم؛

یه مفهوم شاهکاری در فیلم "در آغوش درخت" داشت که می گفت: یا قدر همو می فهمید یا نبودن بهتون می‌فهمونه و چقدر زندگیش کردیم.

‏از یه جایی به بعد، دیگه نه اونو میخوایی نه هیشکی به جز اونو.

و تو جبران نمیشوی، حتی به گریه های عمیق..

نمیدونم‌ چی بینمون خراب شد،ولی میدونم‌ من نخواستم خرابشه ماهزاد..

من تقریباً همه چیز رو پذیرفتم ولی گاهی به خودم می‌گم کاش زندگیم همینه که هست نبود.

احساس می‌کردم آدم وقتی تنها می‌شود ، تمامی غم دنیا در وجودش خیمه می‌زند. احساس می‌کند آن قدر از دیگران دور شده که دیگر هیچ وقت نمی‌تواند به آنها نزدیک شود.

کاش در را باز می‌کردی، وقتی از جهان به تو پناه آورده بودم.

خیلیامون هم بازیچه‌ی آدمی شدیم، که اول اون مارو دوست داشت

رها کردن کسی که خیلی وقته تورو رها کرده، شبیه لحظه آخر اسباب کشی میمونه، یه دور توی تمام خونه میزنی و همه جا رو دقیق نگاه میکنی، وقتی مطمعن میشی چیزی نیس که بخاطرش بمونی، درو میبندی و واسه همیشه از اونجا میری :)

عشق و عاشقی به من نیومده

دست و پاهام یخ کرده و حالا از خدا می‌خوام صرفا زنده نگهم داره

درد داره همه ی وجودم و من این بار با شدت بیشتری زمین خوردم

Oh my lord... It's happening again

What do i do ?! do i run

از نادیده گرفته شدن متنفرم

نیاز دارم یکی مثل شایع درکم کنه بهم بگه: عِب نداره بریز تو خودت میدونم فشار همه چیز رو‌ توعه میدونم هرچی دَم نمیزنی دنیا بدتر روت گیر سه پیج میکنه و بعد محکم بغلم کنه...