"خونه

دو روزه با ویس زندگیمو میگذرونم.

غر دارم ولی چون چشمام نمیبینه نمیتونم تایپ کنم.

چشمام درد میکنه.

یعنی بعد ۲هفته رفتم باشگاه، حس میکنم کتک خوردم.

تو ماشین نشستم و منتظرم نیکی از گلفروشی چهارراه گلسار، گل بگیره بیاد. جمع شدم توی صندلی شاگرد. عرفان طهماسبی داره می‌خونه. چراغ قرمز و سبز میشه. ترافیک ماشین‌ها رو تماشا می‌کنم. یه آن به بدنم آگاه شدم. نفس‌هام سنگین شده. دست‌هام یخ زده. صدای بلند آهنگ انگار از بدن من بیرون میاد. توی همین لحظه، احساس دارم می‌کنم که صدای ریز خرد و خاکشیر شدن‌و توی عمق بدنم می‌شنوم. یه حالی که انگار لبه‌های دوتا شیشه‌ی شکسته رو می‌کشن به هم. یه جیرجیر حال بهم‌‌زن. زمزمه کردم اَه این دیگه چیه؟ کاش گل خریدن نیکی تا ابد طول بکشه تا بتونم با خیال راحت بشکنم و وقتی می‌رسم به خونه، در ماشین وا که میشه یه کُپه شیشه خرده بریزه رو زمین.

می‌تونم بخاطرمون ساعت‌های بی‌وقفه اشک بریزم.

عاشق این آهنگم، انقدر گوشش دادم خونریزی مغزی کردم.🧑🏻‍🩰

شکستم من کجایی؟ قبرستونم عزیزم، قبرستون.

اشک‌هایی که نریختم یهو تبدیل میشن به اینکه سر انتخاب واحد میشینم زار میزنم.

می‌تونم با اشک‌هایی که نریختم ذخیره‌ی آب یه سیاره‌ی دیگه رو تأمین کنم.

من رازهای بقیه رو خوب نگه می‌دارم، اما رازهای خودمو نه. چون اگه این دهن باز شه، فقط با رد شدن یک اتوبوس از روی من بسته می‌شه.

امیرپارسا ببینمت، اتیشت میزنم.

این امیرپارسا نشاط دعادعا کنه من گیرش نیارم. ناگهان نوبت تو می‌‌شود و زهرمار.

سیسی خودت برش دار خودم بیام پیویت بگم زشته.

همین الان عکسای چنلمو پروفایل یکی دیدم.

این آلبوم + همین پیام، فور کنید چنلاتون عکسایی که دوستشون داشتم رو انتخاب و فوروارد کنم📮

هیچوقت فکرنمیکردم پروف اینجا یه‌روز عکس خودم باشه.