مَنه مَن.

میخندید، لبخندی ک انگار دنیا را به بازی گرفته بود، اما توی نگاهش، اگر دقیق‌تر می‌شدی، غمی را میدیدی ک فریاد میزد. هر شب، وقتی همه خواب بودند، توی ذهنش هزار بار داستان پایان خودش را مینوشت، دوباره و دوباره خط میزد و باز از اول شروع میکرد.

تاحالا تو عمرم تا اینجا انقدر احساس تنهایی نکرده بودم ... یه حسی شبیه به ترد شدگی؟ شاید ... انگار که آخرین نفر از مدرسه اومدم بیرون و همه جا ساکته و کلاسا نیمکت‌هاشون خالیه انگار خواب موندم و منو نبردن مسافرت و تنها موندم ... انگار تولد گرفتم و هیچ‌کدوم از دوستام نیومدن ... انگار تو بازی سنگ کاغذ قیچی ، همه سنگ شدن و من قیچی ... همینقدر حس شکنندگی !

«دورم از وصال او زندگی چه کار آید جان به لب نمی‌آید این چه سخت جانی‌هاست»

خواب دیدم توی دشت از نعنا روی پاهای تو خوابم برده..

هیچ بند محکمی مرا به این زندگی گره نزده. با اولین طوفان بعدی، می‌توانم تمام میزهای جهان را واژگون کنم و بگذارم هر گره‌ای که روزی با تمام توانم نگه می‌داشتم، بی‌هیچ مقاومتی از هم باز شود؛ گره‌هایی که تا دیروز با دندان جان بهشان بسته بودم، و امروز دیگر رمقی برای نگه‌داشتنشان در من نمانده است.

مامان ببخشید اینقدر بد اخلاقم، واقعا هیچی خوب پیش نمیره، واقعا هیچی درست نیست، واقعا سخته مامان.

یه روز میفهمی که درسته همه چیز رو برای بقیه تحمل کردی ولی وقتی که نوبت خودت شده هیچکسی تحملت رو نداره.

برای رنجی که میکشم این روزها زیادی نابلد و ناشی ام. گیجم، شوکم، غمگینم، مستاصلم‌و با وجود همه ی این ها تظاهر میکنم قوی ام، از پسش بر میام.

چیزی مرا به وَجد نمی‌آورد دلم می‌خواهد گریه کنم.

محمود درویش.

بچه‌ها شما جدی فکر نمی‌کنید خب آخرش که چی؟ خب به دنیا اومدیم، خب زندگی کردیم، خب موفق شدیم، خب ازدواج کردیم و نوه و نتیجه و نبیره‌مون رو دیدیم و آخرش مردیم. همه‌ی اینا که چی؟

به من فک کن به تنهاییام به این خونه ی بهم ریخته..

ولی من با خیالت از شب یلدا‌ گذر کردم..

فرداها دردناک ترن.

دقیقا:)))))

صب نشه این شب.

  ‌ ‌⋆ نزار قربانی : من از کسانی که دوست‌شان دارم بیشتر می‌ترسم، زیرا تنها آنان هستند که می‌توانند مرا برنجانند.

و سلام بر کسانی که دیگران را تسلی می‌دادند، با کلماتی که خود خواهانِ شنیدنشان بودند.