art saved me

بارها گفتم "کاش تصمیم درست این نبود" و انجامش دادم.

وقتشه.

دوست ندارم بگویم تورا ناجی می‌دیدم. چون منتظر نجاتی نبودم. اما به اشتباه از تو در ذهنم یک اسطوره ساخته بودم، یک قهرمان. مثل پدرم، که دوست داشتم قهرمان باشد. بسازد. درست کند. کاش دوست داشتن برای اتفاق افتادن کافی بود. تا حال، در جستجوی چشمانش در هرکسی جز خودش نبودم. روی زمین نشستم و سرم را به تخت تکیه دادم. با قسمتی از اهنگ او و دوستانش همزاد پنداری می‌کنم و حس می‌کنم زمان یکی یکی دست قهرمان‌هایم را برایم رو کرده. یا شاید قهرمانی در کار نیست! هیچوقت نبوده. ذهن من از تو قهرمانی ساخت و دل خوش کرد. انسان دلخوشی‌ می‌خواهد. اگر نیابد، می‌سازد!

من پرندگان غمگین زیادی را دیدم که هنوز پرواز می‌کنند

پس از مدتی تلاش برای غرق شدن در لذت، خود را در حال دست و پا زدن برای غرق نشدن در اجبار می‌یابم. چیزی که سال‌ها پذیرفتم، حالا نمی‌پذیرم. چیزی که مدت‌ها برایش رویاپردازی می‌کردم، اتفاق افتاد. ارزش رویاپردازی را نداشت. تغییر را حس می‌کنم. در صورتم، موهایم، رفتارم، علایقم، احساساتم. اشک‌هایم کمتر شده و سکوتم بیشتر. ایستاده‌ام. به اشتباه. چشمانم را که می‌بندم رویای مرگ می‌بینم و باز که می‌کنم، کابوس زندگی. سقوط می‌کنم، اما دیگر فرقی ندارد در این خلاء پایین باشی یا بالا. ریسمانی نیست که چنگ بزنم. درهای فرار هم بسته شده. پس به اجبار می‌ایستم.

حس می‌کنم هفتصد سالمه.

"امروز اگه غمگینی یادت نره مری، شادی رو امروز آخرین روز نیست."

.

خدا کُند انگورها برسند جهان مست شود تلوتلو بخورند خیابان‌ها مرزها مست شوند برای لحظه‌ای تفنگ‌ها یادشان برود دریدن را کاردها یادشان برود بریدن را قلم‌ها آتش را آتش‌بس بنویسند.