SHAHRIYAR

گفت: یادت می‌آید آن سال که برف تا کمر می‌رسید؟ گفتم: یادم نیست. دروغ می‌گفتم. مگر می‌شود آدمی روزهایی را که تکه‌ای از وجودش را در آن جا گذاشته، فراموش کند؟ اما اقرار، سنگینی سوز آن زمستان را دوباره به اتاق می‌کشاند، بعضی چیزها را باید نگفت. باید بگذاری زیر خروارها سکوت بپوسند.

پشت پلک‌هایم سنگین است، اما در سرم کشوری فروپاشیده هنوز دارد جنگ را ادامه می‌دهد.

و من از دلتنگی تو تمام می‌شوم • عباس معروفی

کامو نوشته بود که در میان زمستان، تابستانی تسخیرناپذیر در خود می‌یابد، نمی‌دانم درباره‌ٔ زمستان من درست است یا نه، اما می‌دانم که وقتی تو کنارم نشسته‌ای، هوا هر چه سردتر باشد این اتاق گرم‌تر می‌شود، بی‌‌ آن‌‌ که کسی روشنش کرده باشد.

چقدر خود را مصرف کردیم برای هیچ.

این‌ همه گفتگو با کسانی که هرگز نبودند . . . این‌ همه توضیح دادن برای آدم‌هایی که هرگز نشنیدند . . .

کاش می‌شد کلمات را از جمجمه بیرون کشید، کاش می‌شد این ضبط صوت کهنه‌ٔ مغز را خاموش کرد. دیواره‌های ذهنم مچاله شده‌اند زیر بار فرسایشی این‌همه بی‌تکلف گفتن و بی‌نتیجه شنیدن. مغزم، مغزم دارد منفجر می‌شود از سنگینی کلماتی که هیچ‌کدام نتوانستند ذره‌ای از خستگی‌ام را کم کنند... چقدر بیهوده حرف زده‌ام، چقدر تاریکی را نجویده بلعیده‌ام و چقدر تمام خودم را، تنهای تنها، در خلوت خفه‌کننده‌ٔ ذهنم پرپر کرده‌ام.

از او پرسید: «در پسِ این‌همه رفتن و نرسیدن، چه ماند؟» و او لبخند زد... چه ماند؟ همین شوق پرواز، همین سوز نهان، همین که نگذاشتیم دل، سنگ شود در روزگار سنگ‌ساران.

دارم با ناخن‌های خون‌آلودم، دیوار این بن‌بست را می‌تراشم؛ شاید پشت این همه تاریکی، یک مشت هوای تازه، یک قطره جنون خالص، انتظار ریه‌های سوخته‌ام را بکشد.

از چه حرف می‌زنید؟ از آرامش؟ از روزهای روشنی که مثل یک سکه‌ٔ تقلب، دست به دست چرخید و هرگز به جیب ما نرفت؟ برویم آقا! ما خوش‌باوری را همان روزی چالش کردیم که لبه‌ٔ تیز حقیقت، پوست رویاهامان را جر داد.

جز سردی خودم چیزی نبود . . .

من و تو چیست؟! من و من باشیم... روح تنگ آمده از تن باشیم! بگریزیم و به هم آویزیم! عطشی در عطش هم ریزیم... • نصرت رحمانی

دلم برای نامی پر می‌زند که سال‌هاست بر زبانم نچرخیده...