من!

‏غیر عبرت هیچ نتوان خواند از اوضاع دهر یارب این ‌طومار حیرت با چه ‌عنوان آشناست! __بیدل

آدم بعضی‌‌ وقت‌ها یادش میره اون چیزی که‌ اون بالا تو سرش جا خوش کرده اسمش چیه؟ فایدش چیه؟ گاهی وقتا مثل یه دریای از نفس افتادست یا یه مردابِ خسته حالا شبیه یه تندباده هرچیزی رو می‌بلعه و بعد دلش می خواد تو این شلوغ پلوقی منظم باشه. درست شبیه یه غارتگر... لابه لای همین مراسم نامگذاریِ که به ذهنم خطور می‌کنه همیشه هستند شب هایی که سایه ناامیدی از سر یکی‌مون بلند میشه و قد می‌کشه انقدر قد می‌کشه که اگه بخوایم سر بلند کنیم و رخشو ببینیم کلاه از سرمون میوفته. زادگاه یأس؟! نظرم عوض شد چون داره جلومو میگیره مثل یه سده یه بازدارنده‌ی پست کارخانه‌ی تولید فشارهایی عجیب در ناحیه‌‌ی گلو! انگار‌هر‌کلمه‌ای که بخواد پناهگاه‌‌ روحم‌ باشه‌ رو غارت می‌کنه درست گفتم یه غارتگره باید روش یه برچسب‌‌ بزنن حاوی این مطالب: هییی! با من از هذیان‌گویی‌ لذت ببر...

الانم بهش فکر می‌کنم چقد خاطره‌ جمع می‌کنیم با خودمون.

بعد از مدت‌ها اومدم خوابگاه. یادم نبود که چقد دلم تنگ شده.

جدی دوست داشتم یه بلندگو بر‌می‌داشتم همه‌جا جارش می‌زدم

جنگ شد که

امروز عزممو جزم کردم منتها یه فکری داره قلقلکم می‌ده

دوستان یادتونه گفتم می‌خوام درس بخونم؟

جایی دیگه میگه: درد، ارثی‌است که از حضرت آدم دارم.

نمی‌دانم برای شما نیز چنین است یا نه، گاهی آنقدر وضعیت برایم اسفبار است که هرچیزی، مثلا حتی نگاه کردن به پرنده‌ای روی سیم برق، به اندازه یک سمفونی بتهوون باشکوه به نظر می‌رسد. سپس همه چیز را فراموش می‌کنید، و به حالت عادی بازمی‌گردید. __بوکفسکی

خیلی خوشحالم می‌کنه آهنگاتون.

از شما.

مصریا امشب خواب می‌بینن که هفت‌ها مسی چاق داره هفت‌ها محمدصلاح لاغر رو می‌خوره.

چقد خوشحالم که نباخت❤️‍🔥 و تو با خوشحالی فرستادیش...