الو،لیلی؟

حس می‌کنم مدت‌هاست سقوط می‌کنم و به زمین نمیرسم؛ غرق می‌شوم و خفه نمی‌شوم؛ می‌سوزم و جان نمی‌دهم در پایانی بی‌پایان به سر می‌برم.

من خوشبختی را در تنهایی جستم؛ در نقاشی و دوری از دیگران. آن‌چنان از آدمیزاد بیزار بودم که سال‌ها از دیدن خود در آینه پرهیز کردم. اما دایره‌ی خلوتم آن‌قدر کوچک و ناچیز شده که دیگر در آن جای نمی‌گیرم. من همان خالِ سیاهم بر بومِ سفید، و باز به چشم نمی‌آیم. داغی بر وجودِ خودم هستم که جز سوختن، راهی نمی‌دانم. از این بازیِ غم‌آلودِ زندگی دست می‌شویم؛ بازی‌ای که جانم را چون زخمی خشکیده، پاره‌پاره کرده است. من نامی هستم که همین لحظه هم در میانه نیست. پس از این چه خواهم شد؟ از دارِ مکافات رخت برمی‌بندم و به دیارِ مجازات راهی می‌شوم.

من به تنهایی معتاد بودم. اگر هر روز کمی با خودم خلوت نمی‌کردم مثل این بود که ضعیف‌تر می‌شدم. چیزی نبود که به آن افتخار کنم اما وابسته‌اش شده بودم،تاریکی داخل اتاقم،برایم مثل نور آفتاب بود.

من به تنهایی معتاد بودم. اگر هر روز کمی با خودم خلوت نمی‌کردم مثل این بود که ضعیف‌تر می‌شدم. چیزی نبود که به آن افتخار کنم اما وابسته‌اش شده بودم،تاریکی داخل اتاقم،برایم مثل نور آفتاب بود.

من به تنهایی معتاد بودم. اگر هر روز کمی با خودم خلوت نمی‌کردم مثل این بود که ضعیف‌تر می‌شدم. چیزی نبود که به آن افتخار کنم اما وابسته‌اش شده بودم،تاریکی داخل اتاقم،برایم مثل نور آفتاب بود.

یك چیز دیگر هم بود که عذابم میداد،وآن این که هیچ کس شبیه من نبود و من شبیه کسی نبودم.

یك چیز دیگر هم بود که عذابم میداد،وآن این که هیچ کس شبیه من نبود و من شبیه کسی نبودم.

یك چیز دیگر هم بود که عذابم میداد،وآن این مه هیچ کس شبیه من نبود و من شبیه کسی نبودم.

همه را مستی از پای در آورد،مرا هوشیاری.

بعضی آدم‌ها با آمدنشان خوشبختی می‌آوردند و بعضی دیگر با رفتنشان.

وای دیگه دینی نمیتانم

خسته نباشید.

رهایَم مکن.