‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ساڪنِ ایٺالیا ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌

مشخص بود قلم هم آنقدر جوهر از دست داده بود که چون تنی بی خون و بی جان شده و دیگر نای تحمل دردی تازه را نداشت و حتی مغزم.. همان جورچین خسته ای که ساعت هاست میان تکه های کلمات دردناک میگردد تا متنی دردناک تر بسازد؛ متنی که زخم خواننده را نوازش کند یا اگر لازم شد انگشتش را درست روی همان زخم بگذارد و درد را تا عمق روحش برساند. حتی او هم خسته شده بود شبیه همان سیستم نرم افزاری که ساعت ها بی وقفه روشن مانده و آنقدر کار کرده که دیگر نمیداند باید پردازش کند یا تسلیم شود. خنده دار بود؛ اما میتوانستم دودهایی را تصور کنم که بالای سرم جمع شده اند و میانشان برق هایی ناگهانی مثل رعدی بی صدا از گوشه ای به گوشه دیگر مغزم میدوند. مثل دیوانه ای به فکر خودم میخندم و بعد با ناامیدی نگاهم روی کاغذهای مچاله شده گوشه به گوشه اتاق میماند. کاغذهایی که میتوانستند بوم نقاشی کودکی باشند و زیر دست های کوچک او رنگ بگیرند یا زیر دست نویسنده ای قهار جان بگیرند و معنایی پیدا کنند.. یا حتی در دست کودکی بازیگوش تبدیل به موشکی کاغذی شوند و برای چند ثانیه خیال کنند میتوانند سقف اتاق را فتح کنند. اما گرفتار من شدند گرفتار منی که هر بار رویشان شکل تازه ای از همان درد قدیمی را مینویسم؛ چند خط کوتاه، چند واژه سنگین، چند تلاش بی ثمر برای توضیح چیزی که ظاهرا هیچ کلمه ای برایش ساخته نشده و بعد خودخواهانه شروع میکنم به مجازات کردن کاغذها مچاله شان میکنم و گوشه ای پرتشان میکنم انگار تقصیر کاغذ است که نتوانسته برای این همه درد کلمه ای پیدا کند بی شک اگر این کاغذها زبانی برای حرف زدن داشتند از من شکایت میکردند و من به آنها حق میدادم چه تقصیری دارند که باید درد را به جان نازک و سفیدشان بکشند؛ دردی که گاهی آنقدر سنگین میشود که جوانی را از ادامه راه خسته میکند و او را تا مرز نابودی خودش میبرد و حالا که با همین مغز نیمه جان به اطرافم نگاه میکنم فکر میکنم شاید تمام انسان ها شبیه همین کاغذها باشند هرکدام تکه ای از دردشان را با کلمات در خودشان نگه داشته اند و بعد جایی مچاله شده اند گوشه یک اتاق، پشت یک پنجره، میان جمعیتی شلوغ یا حتی پشت لبخندی که هیچکس نمیداند چقدر برای نگه داشتنش تلاش شده یکی دردش را مینویسد،یکی پنهانش میکند،یکی میخندد، یکی سکوت میکند و یکی آنقدر به سکوت عادت میکند که دیگر خودش هم نمیداند از چه چیزی باید حرف بزند به قلم نگاه میکنم؛او هم شکل دیگری از درد است؛ مینویسد و حرف نمیزند،دیوارها میشنوند و لب نمیزنند، فنجان قهوه روبه رویم هم انگار چیزی برای گفتن دارد تک جرعه آخرش مدت هاست سرد شده و حالا سرمایش بیشتر از آنکه شبیه قهوه باشد شبیه پاییز است اتاق را نگاه میکنم قلم، کاغذها، دیوارها، فنجان قهوه همه ساکت اند همه چیزی را در خودشان نگه داشته اند و من میان تمام این سکوت ها نشسته ام و برای دردهایی کلمه پیدا میکنم که شاید صاحبانشان سال هاست حتی جرئت نکرده اند اسمشان را به زبان بیاورند نگاهم دوباره روی یکی از کاغذهای مچاله شده میافتد آرام بازش میکنم خطوط درهم و شکسته اش زیر نور اتاق پیدا میشوند دستم روی کاغذ میماند فقط به تاخوردگی های کاغذ نگاه میکنم بی آنکه چیزی بنویسم یا حتی توجهی به نوشته ی سابق خود کنم.. این تاخوردگی ها.. تاخوردگی هایی که هرچقدر صافشان میکنم باز جایشان میماند خودشان بیانی از درد بودند بدون کلمه، بیانی از روح هزاران هزار انسان که حال میان جمعیت نشسته اند

چک کنید خط نخورده باشه | صبور باشید.

جوین بودنتون چک میشه.

Limit : 3 channel

🌟 Tag your favorite idol/actor! - be join.

حمایت بشه بازم میزارم

جوین باشید عزیزان چک میشه