مُحاق

گیرم که به هر حال مرا برده‌ای از یاد  گیرم که زمان خاطره‌ها را به فنا داد گیرم نه تو گفتی... نه شنیدی... نه تو بودی... آن عاشق دیوانه که صد نامه فرستاد  با آن همه دلبستگی و عشق چه کردی  یک بار دلت یاد من خسته نیفتاد  یعنی به همین راحتی از عشق گذشتی ؟! یک ذره دلت تنگ نشد خانه‌ات آباد  این بود جواب منِ دل خسته‌یِ عاشق  شیرین رقیبان شده‌ای از لج فرهاد باشد گله‌ای نیست خدا پشت و پناهت  احوال خودت خوب دمت گرم دلت شاد!

محمدرضا نظری

از یک جایی به بعد، سخت‌ترین آزمونِ زندگی، نه تاب آوردنِ رنج، که باور کردنِ آدم‌هاست....!

مرا خود با تو چیزی در میان هست و گر نه روی زیبا در جهان هست وجودی دارم از مهرت گدازان... وجودم‌رفت و مهرت‌ همچنان هست!

سعدی

«هیچ‌چیز دیگر شبیه گذشته نیست. میان این آدم‌ها راه می‌رویم، لبخند می‌زنیم ، حرف می‌زنیم؛ اما هر لحظه چیزی درونمان آرام‌آرام فرسوده می‌شود. انگار بودن کنارشان سهمی جز رنج برای قلبمان ندارد و ما، بی‌آنکه کسی حتی متوجه شود، روزبه‌روز پیرتر می‌شویم...!»