𝑃𝑖𝑒𝑐𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝑀𝑒

موضوع برسر امید بود. چیزی بسیار مقدس‌تر از زندگی.

Promis

A promise… something beautiful between two people. Please, let’s keep it. Its beauty lies in keeping it.

A pinky promise is still, in my opinion, the most beautiful kind of promise.

Pinky promise

خبر خوش بود و کوتاه: پاییز در راه است...🍂

واییی جوونن

🩶

بگذار قرارمان اين باشد سبز بمانیم در ميان هزاران تاريکی...

زندگیم سرشار از اشتباهاتیه كه باعث شده، من "ﻣن"باشم و من اين اشتباهات و دوست دارم.

بعضی روزها، زمان عجیب‌تر از همیشه می‌گذشت؛ صبح می‌آمد، اما انگار شبِ قبل هنوز تمام نشده بود. ساعت‌ها در سکوتِ اتاقش می‌نشست و به صدای دورِ خانه گوش می‌داد؛ به رفت‌وآمدها، باز و بسته شدنِ درها و حرف‌هایی که هیچ‌وقت قرار نبود به گوش او برسند. گاهی کتابی را باز می‌کرد و چند صفحه بعد می‌فهمید مدت‌هاست فقط به یک جمله خیره مانده. گاهی کنار پنجره می‌ایستاد و تغییرِ رنگِ آسمان را تماشا می‌کرد. لبش را بی‌اختیار می‌کند و به فکرهایی برمی‌گشت که هرچقدر از آن‌ها فرار می‌کرد، باز راهی برای برگشتن پیدا می‌کردند. روزها می‌آمدند و می‌رفتند. فصل‌ها عوض می‌شدند، آدم‌ها تصمیم‌های تازه می‌گرفتند و بعضی‌ها بی‌سروصدا از زندگی‌اش کنار می‌رفتند؛ انگار هرکس جاده‌ای جدا برای خودش پیدا کرده بود. اما او هنوز میانِ همان روزهای تکراری ایستاد بود؛ نه کاملاً گم شده، نه واقعاً به جایی رسیده. فقط منتظرِ لحظه‌ای که ذهنش کمی ساکت شود و بتواند بفهمد بعد از این همه فکر، باید به کدام سمت برود.

بعضی روزها، زمان عجیب‌تر از همیشه می‌گذشت؛ صبح می‌آمد، اما انگار شبِ قبل هنوز تمام نشده بود. ساعت‌ها در سکوتِ اتاقش می‌نشست و به صدای دورِ خانه گوش می‌داد؛ به رفت‌وآمدها، باز و بسته شدنِ درها و حرف‌هایی که هیچ‌وقت قرار نبود به گوش او برسند. گاهی کتابی را باز می‌کرد و چند صفحه بعد می‌فهمید مدت‌هاست فقط به یک جمله خیره مانده. گاهی کنار پنجره می‌ایستاد و تغییرِ رنگِ آسمان را تماشا می‌کرد. لبش را بی‌اختیار می‌کند و به فکرهایی برمی‌گشت که هرچقدر از آن‌ها فرار می‌کرد، باز راهی برای برگشتن پیدا می‌کردند. روزها می‌آمدند و می‌رفتند. فصل‌ها عوض می‌شدند، آدم‌ها تصمیم‌های تازه می‌گرفتند و بعضی‌ها بی‌سروصدا از زندگی‌اش کنار می‌رفتند؛ انگار هرکس جاده‌ای جدا برای خودش پیدا کرده بود. اما او هنوز میانِ همان روزهای تکراری ایستاد بود؛ نه کاملاً گم شده، نه واقعاً به جایی رسیده. فقط منتظرِ لحظه‌ای که ذهنش کمی ساکت شود و بتواند بفهمد بعد از این همه فکر، باید به کدام سمت برود.

این پیامو فور کنید منم بیام چنلای قشنگ شمارو بخونم و یه پست فور کنم.🐋🌊

فکر کنم یکی از نشونه‌های بزرگ شدن اینه که دیگه از تنها شدن نمی‌ترسی؛ از موندن آدم اشتباه کنار خودت می‌ترسی.

منو جایی ببر که ستاره‌ ها «خیلی نزدیک» و آدم‌ها « خیلی دور » باشن.

اون شب صبح شد وبعد اون شب از شبى نترسيدم.

به من گفته بودى رنگ سبز را دوست داری گفته بودى سبز تنها رنگى‌ست كه بدون عشق مى تواند زندگی كند...

فرق زیادی است بین؛ خاطرات در شما حل شوند یا ته نشین.