ࡅ߭ࡐ‌ߊ

گاه با دوستی حرف زدن،هرچند پرت و پلا عجیب به آدم کمک می‌کند؛گریزگاه خوبی است.

هیچ گاه بزرگسالی را چنین وحشتناک نمی‌دانستم برای اندکی شادی به اندازه دریاها گریستن برای ذره ای امید زندگی را زیرورو کردن و برای عشق از تمام خود گذشتن. اینکه حال خوبت گره بخورد به خوشحالی های دست جمعی اما تنهایی بدجور از گلوی زندگیت پایین برود ترس از آینده ای که نیامده و فرار از اکنونی که درست نمی‌شود و گذشته ای که دنبالمان افتاده تا پیرمان کند

نه برای برد و باخت آمده ای،نه برای سبقت گرفتن،آمده ای بازی کنی با باد برقصی،بانور بخندی و درلحظه جاری شوی.

‏همه چی اولین بارش سخته ‏اولین بار میترسی ‏اولین با خجالت میکشی ‏اولین بار تعجب میکنی ‏دیگه بار سوم چهارم برات روتینه ‏همیشه باید از اون اولین باره دوری کرد ‏اون سد بزرگه اولین باره ‏انجام که بشه ‏دیگه هیچوقت برات غیرقابل درک نیست

آدم هایی که بیشتر از من و تو سرشان می‌شود؛می‌گویند انسان متمدن آن کسی است که در تنهایی احساس تنهایی نکند.تو باید برای خودت یک دنیای درونی داشته باشی و همچنین تکیه گاه های ثابت روحی و فکری.یعنی در عین حال که درمیان مردم زندگی میکنی،خودت را کاملا از آنها بی‌نیاز بدانی.مردم هیچ چیز به ما نمی‌دهد که ما خودمان از بدست آوردنش عاجز باشیم.از مردم فقط رنج و ناراحتی و سروصدای بیخود نصیب آدم می‌شود. _از نامه فروغ فرخزاد به برادرش،فریدون فرخزاد.

در نیمه دوم زندگی کم و بیش به این واقعیت می‌رسیم که سعادت تقریبا افسانه و رنج واقعی است. لذا انسان های عاقل؛تنها به دنبال دوری از رنج و دستیابی به وضعیتی امن اند،تا به دنبال لذت!

‏بعضی از آدم‌ها باعث میشن دلت بخواد ادم بهتری باشی. مهربونتر باشی. شجاعتر باشی وریسک کنی. اجتماعی تر باشی و بگی بخندی. به خودت برسی و خوشگلتر باشی

تایپم؟ باهوش، وفادار، مردونه، قدبلند

زن، شعر زنده‌ی زندگی است. احساساتش، تپش‌های قلب جهان‌اند؛ شوریدگی‌اش، موسیقیِ خاموش‌ناشدنیِ عشق. او می‌خندد، می‌گرید، می‌نویسد، می‌رقصد، و هر لحظه را با جانِ بی‌قرارش زندگی می‌کند. زنانگی، رازِ زیبای هستی است نه برای رام شدن، بلکه برای درخشش، برای جاری شدن، برای آفریدن. عشق، شور، و احساس، قدرتِ یک زن است، نه ضعف او.

وقتی چیزی مرا رنج میداد درمورد آن با هیچکس حرفی نمیزدم،خودم درموردش فکر می‌کردم به نتیجه می‌رسیدم و به تنهایی عمل میکردم؛نه اینکه واقعا احساس تنهایی بکنم بلکه فکر می‌کردم که انسان ها در آخر باید خودشان،خودشان را نجات بدهند.

من رفیق زیاد ندارم از انگشتای یک دستم کمتر، چون اون به تنهایی جای همرو برام پر میکنه همیشه میگه میشه،نشدم فدای سرت،همیشه هوامو داره، اینو میدونم اگه هیچکس تو این دنیا به دادم نرسه اون همیشه هست.