باگ نویس فعلی، کشاورز آینده

و در آخر، سوگ "پر کردن جای خالی" نیست، یاد گرفتن زندگی کردن، با اون جای خالیه.

اپیزود پنجم پادکست روزمرگی‌های یک روان‌درمانگر: «سوگ و فقدان» سوگ چیه؟ چه انواعی داره؟ چه مراحلی داره و چطور می‌تونیم بهتر باهاش کنار بیایم؟ در کست‌باکس بشنوید: https://castbox.fm/vb/852452639

سعی‌م رو میکنم طی یکی دو روز آینده، دیدگاه و تجربه خودم از سوگ رو به اشتراک بزارم مقوله عجیبیه وقتی سعی میکنی راجبش فکر کنی، فکر میکنی میفهمی‌ش ولی هرچی بیشتر فکر میکنم بهش میبینم بیشتر مکانیزم های اجتنابی رو خودم پیش‌گرفتم و شاید باهاش روبرو نشدم؟

دامپزشکی هم نمیخونم بگم: دامپزشکی بهانه است طویله به طویله دنبال تو میگردم... 👨‍🦯

اعتماد به آدما هدیه نیست که ببخشی! بناییه که آجر به آجر با ثبات و تکرار رفتار ساخته میشه، نه از تکرار قشنگ حرفا.

Ofc i look angry all the time My entire life I've been fighting a war I'm soaked in pain and sadness... The irony however Is that I'm not actually angry I'm trying to learn how to be happy!

با آدمای جسور وارد رابطه شید؛ آدم‌هایی که اختیار زندگی و انتخاب‌هاشون دست خودشونه و سر رابطشون با کسی تعارف ندارن.

صبحتون بخیر

از بدترین بلاهایی که زندگی کردن در ایران سرم آورده اینه که فکر می‌کنم هر چی پول ازش درنیاد کار مهمی نمی‌تونه باشه. ده‌ها کار معنادار می‌کنم در روز و حسی که شب دارم خوشنودی نیست به هیچ‌وجه چون پول درنیاوردم. از این‌که پول این‌قدر مساله‌ست خوشم نمی‌آد.

بخش بزرگی از رشد روانی یعنی یاد بگیری بین “احساس” و “اقدام” فاصله بذاری. احساس لازم نیست همیشه عملی بشه، فقط باید شنیده بشه.

وقتی نتونی احساساتت رو برای خودت معنا کنی و بپذیری، ذهنت برای معنا دادن به اون‌ها از بدنت کمک می‌گیره؛ نتیجه می‌شه همون دردهای بدنیِ عجیب و غیرعادی، که گاه به گاه دچارشون می‌شی.

ذهن انسان از درد فرار می‌کنه، اما روان فقط از طریق مواجهه با درد رشد می‌کنه. «گریز»، آرامش نمیاره، فقط مسیر رشد رو طولانی‌تر می‌کنه.

اشکالی نداره اگه بعضی وقتا حس می‌کنی گم شدی. به خودت اعتماد کن، این گمشدگی هم بخشی از مسیر رشدته.

وقتی نتونی احساساتت رو برای خودت معنا کنی و بپذیری، ذهنت برای معنا دادن به اون‌ها از بدنت کمک می‌گیره؛ نتیجه می‌شه همون دردهای بدنیِ عجیب و غیرعادی، که گاه به گاه دچارشون می‌شی.