دنیـای خاکستـری

حتما جوین باشید چون چك میشه

پست تون طول‍انی نباشه

: پس این تملق از چه آفریده شد؟ من دستان خود را به نقره‌ی سینه‌ی تو آغشته کردم. ژرفِ چوب در روشنیِ منعکس شده از چشمانت ناپدید شد. وزنِ کلمات کشته شدند و لمس، لمسی سطحی مرا به قعرِ اندامِ آهنینت کشید. حضورِ چاک‌چاکِ بوسه‌ها، آن مجروحانِ به سلابه کشیده شده برای چه بود؟ ما در جیوه‌ی خود می‌لولیدیم. تو عشق طلب می‌کردی و من برایت چکه می‌کردم. عزیزم، مگر ما جز نیلگونیِ آسمان چیزِ دیگری مقابلِ زجرهایمان داشتیم؟ نگاهم قامتِ تو را طرح می‌زد، صاعقه‌ی حضورت استخوان‌هایم را می‌سوزاند و من در لذتِ سوختنِ گوشتِ انگشتانم، ذوب می‌شدم. پیچیدگیِ عشق، شکم‌هایمان را چنگ می‌زد و تو احساس خوشبختی می‌کردی، آری؟ ریسه‌های مژه‌‌ات نور می‌زد و تو، عزیزِ من خوشبخت بودی‌. واقعه‌های تلخ را با خرمالوهای گس پاسخ می‌دادی و بر زخمِ تاول‌زده‌ی صلیبِ من، بوسه جای می‌گذاشتی. تمثالِ مقدسم، مریمِ پاک‌سرشتِ من، تو بودی. نقره‌ی سینه‌ات را با حضور خویش آلوده کرده‌ بودم. تو اما بر کتف‌و شانه‌ی خویش ناخن‌ می‌کشیدی که با وجودِ من، غسل داده شده‌ای. مرا تقدس خویش می‌نگریستی؟ اشک از ریسه‌ی چشمانت چکیده می‌شد و خیال می‌کردم آبِ مقدس، همین شوریِ خیرگی‌هایت است. من در تو شیوع پیدا کرده بودم. بیماریِ لاعلاجی بودم و تو، آه جانِ من، تو التیامِ جهانم بودی. بر چشمه‌ی خشکِ حضورم افتادی و حال مگر می‌توانستم حرصِ بوسیدنت را سرکوب کنم؟ لبانت در لبانم گناه می‌شدند. می‌سوختم و تو، با نگاهِ براقت مرا می‌بلعیدی. کوچکِ معصومم، در دهانِ من خاکستر می‌شدی و من حتی همان خاکستر را هم می‌بلعیدم. زشتیِ اعمالِ من، با نرمیِ لب‌هایت خنثی می‌گشت. تو دوزخِ من بودی، گریخته از بهشت. تو را من از سپیدیِ رودها و روشنیِ عسل‌ها مطرود ساختم، تا در دهانم از پرواز بی‌افتی و همه‌ی استخوان‌هایت در گلویم، مجسمه شوند.

: پس این تملق از چه آفریده شد؟ من دستان خود را به نقره‌ی سینه‌ی تو آغشته کردم. ژرفِ چوب در روشنیِ منعکس شده از چشمانت ناپدید شد. وزنِ کلمات کشته شدند و لمس، لمسی سطحی مرا به قعرِ اندامِ آهنینت کشید. حضورِ چاک‌چاکِ بوسه‌ها، آن مجروحانِ به سلابه کشیده شده برای چه بود؟ ما در جیوه‌ی خود می‌لولیدیم. تو عشق طلب می‌کردی و من برایت چکه می‌کردم. عزیزم، مگر ما جز نیلگونیِ آسمان چیزِ دیگری مقابلِ زجرهایمان داشتیم؟ نگاهم قامتِ تو را طرح می‌زد، صاعقه‌ی حضورت استخوان‌هایم را می‌سوزاند و من در لذتِ سوختنِ گوشتِ انگشتانم، ذوب می‌شدم. پیچیدگیِ عشق، شکم‌هایمان را چنگ می‌زد و تو احساس خوشبختی می‌کردی، آری؟ ریسه‌های مژه‌‌ات نور می‌زد و تو، عزیزِ من خوشبخت بودی‌. واقعه‌های تلخ را با خرمالوهای گس پاسخ می‌دادی و بر زخمِ تاول‌زده‌ی صلیبِ من، بوسه جای می‌گذاشتی. تمثالِ مقدسم، مریمِ پاک‌سرشتِ من، تو بودی. نقره‌ی سینه‌ات را با حضور خویش آلوده کرده‌ بودم. تو اما بر کتف‌و شانه‌ی خویش ناخن‌ می‌کشیدی که با وجودِ من، غسل داده شده‌ای. مرا تقدس خویش می‌نگریستی؟ اشک از ریسه‌ی چشمانت چکیده می‌شد و خیال می‌کردم آبِ مقدس، همین شوریِ خیرگی‌هایت است. من در تو شیوع پیدا کرده بودم. بیماریِ لاعلاجی بودم و تو، آه جانِ من، تو التیامِ جهانم بودی. بر چشمه‌ی خشکِ حضورم افتادی و حال مگر می‌توانستم حرصِ بوسیدنت را سرکوب کنم؟ لبانت در لبانم گناه می‌شدند. می‌سوختم و تو، با نگاهِ براقت مرا می‌بلعیدی. کوچکِ معصومم، در دهانِ من خاکستر می‌شدی و من حتی همان خاکستر را هم می‌بلعیدم. زشتیِ اعمالِ من، با نرمیِ لب‌هایت خنثی می‌گشت. تو دوزخِ من بودی، گریخته از بهشت. تو را من از سپیدیِ رودها و روشنیِ عسل‌ها مطرود ساختم، تا در دهانم از پرواز بی‌افتی و همه‌ی استخوان‌هایت در گلویم، مجسمه شوند.