Phoenix

I just stay in my room to long..

I don't like what I see in the mirror.

تو می‌دونی؟ واقعا می‌دونی چقدر سخت بود؟ می‌دونی من همه‌ی اون مسیر لعنتی رو چطور اومدم؟ تنها. نه نصفه‌نیمه، نه با تکیه به کسی؛ تنهایِ تنهایِ تنها. اون «خانواده‌ی قشنگی» که ازش حرف می‌زنید اصلاً وجود نداشت. نبود. هیچ‌وقت نبود. من همه‌ی اون سختی‌ها رو خودم کشیدم،همه‌ی دردها رو خودم بلعیدم،شبا تو اشکام خفه شدم،واقعا خفه شدم،و صبح؟ صبح بلند شدم انگار نه انگار دیشب داشتم می‌مُردم. می‌دونی چی بهم گذشت که رسیدم اینجا؟ می‌دونی چند بار از خودم رد شدم؟ چند بار شکستم و جمع شدم؟ اونم برای چی؟ برای اینجایی که هنوزم ازش راضی نیستم. هنوزم درد داره. هنوزم کمه.

بعضی چیز ها را می‌توان بخشید، اما گاهی‌اوقات یک عمل آن‌قدر دردناک است که خاطره‌اش هنوز هم می‌تواند یک نفر را ده سال بعد هم له کند.

:)

هرگز‌نخواستم‌که‌تورو‌با‌کسی‌قسمت‌بکنم یا‌حتی‌ازتو‌با‌خودم‌یک‌لحظه‌صحبت‌بکنم هرگز‌نخواستم‌که‌به‌وجود‌ِتو‌عادت‌بکنم بگم‌فقط‌مال‌منی‌به‌تو‌حسادت‌بکنم عادت،سیاوش‌قیمشی

در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت این عوعوِ سگانِ شما نیز بگذرد

ما آدم های معمولی بودیم، از فوتبال خوشمان می‌آمد، از درخت های پاییز و دست های در هم گره خورده و چیزهای دیگر عکس می‌گرفتیم و می‌نوشتیم شما ما را سیاسی کردید!

خداروشکر سیچکات نشدم

بی‌تربیتی بهت گفتم کوتاه نِکو

زندگی دو روزه برو برین به موهات و برگرد

404 سال نبود Error بود.